Nieuwe wethouder Fons Potters in Oisterwijk: bestuurlijke versterking of politieke splijtzwam?
In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen volgde er dagelijks een column van deze lokaal politiek betrokken inwoner. Nu verdiept hij zich in het formatieproces, de vorming van de lokale regering, met ook hier een waarschuwing vooraf: Dit is mijn persoonlijke mening. Voel je vrij om het er hartgrondig mee oneens te zijn, erom te lachen of het compleet te negeren. Dat recht hebben we gelukkig allemaal nog.
Door Jaap Budding
Een opvallende benoeming in Oisterwijk
De benoeming is rond. Oisterwijk heeft een nieuwe wethouder: Fons Potters. En daarmee krijgt het college – naast de ervaren rotten Anne Cristien Spekle en Dion Dankers – ineens ook een bestuurder binnen die in bestuurlijk Brabant bepaald niet onopgemerkt is gebleven.
Dat is ongeveer hetzelfde als zeggen dat carnaval in Döllekesgat “wat rumoerig” kan zijn.
Opvallend detail: Potters volgt een D66’er op die van buiten de gemeente kwam aanwaaien. Zijn voorganger Eric Logister kreeg óók een portefeuille met woningbouw erin, kwam eveneens van buiten Oisterwijk en leek na zijn vorige politieke avontuur vooral op zoek naar “een functie elders”. Je zou bijna denken dat D66 ergens in Brabant een soort bestuurlijke carrousel heeft draaien waarbij vrij rondlopende partijgenoten periodiek worden herplaatst. En dan dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: was er nou echt niemand in Oisterwijk zelf geschikt te vinden?
Het politieke verleden van Fons Potters blijft hem volgen
Potters komt niet blanco binnen. In Vught vertrok hij na een motie van wantrouwen rond tijdelijke woningbouw en vooral: communicatie. Dat woord viel daar zó vaak dat je bijna dacht dat het de naam van een nieuwbouwproject was. Bewoners voelden zich onvoldoende meegenomen, de raad voelde zich gepasseerd en uiteindelijk was het politieke krediet op. Is het herkenbaar dat Oisterwijk niet veel op heeft met een goede communicatie?
En nu dus naar Oisterwijk!
Daadkrachtige bestuurder of te dominante wethouder?
Dat roept toch een paar vragen op. Niet omdat Potters onbekwaam zou zijn: integendeel. Zelfs critici erkennen dat hij dossierkennis heeft, energie meebrengt en niet bang is om knopen door te hakken. In een tijd waarin sommige bestuurders drie participatieavonden nodig hebben om een fietsenrek te verplaatsen, kan daadkracht verfrissend zijn.
Maar Oisterwijk is niet zomaar een gemeente. Hier ligt de bestuurlijke gevoeligheid standaard hoger dan het maaiveld in Moergestel. En precies daarom is bestuursstijl hier geen bijzaak.
Want Potters heeft ook een reputatie opgebouwd als bestuurder die stevig polariseert. Voorstanders noemen hem een aanpakker. Tegenstanders spreken eerder over een bestuurder die harder loopt dan zijn omgeving kan bijbenen. Dat kan prima werken zolang alles meezit. Totdat het spannend wordt. Dan blijkt ineens dat politiek niet alleen gaat over gelijk hébben, maar ook over mensen meenemen.
Dat laatste is precies waar in Vught het misging.
Regionale samenwerking Tilburg-Breda roept vragen op
En dan is er nog een ander gevoelig punt: de regionale samenwerking. Potters was betrokken bij de strategische samenwerking tussen Tilburg en Breda. Dat klinkt bestuurlijk indrukwekkend — en dat ís het waarschijnlijk ook — maar in Oisterwijk ligt dat onderwerp ongeveer net zo gevoelig als vuurwerk in een hooischuur.
Hier leeft namelijk breed de angst dat deelname aan regionale samenwerkingsverbanden uiteindelijk leidt tot het langzaam verdampen van de zelfstandigheid van Oisterwijk. Eerst samenwerken op economie, dan op wonen, daarna mobiliteit, vervolgens “harmoniseren van beleid” en voor je het weet kun je voor een paspoort terecht in een glazen kantoorkolos langs de ringbaan van Tilburg.
Dat is misschien overdreven. Maar politiek draait óók om gevoel. En dat gevoel leeft wel degelijk.
Oisterwijk wil bestuurders met binding met het dorp
Daar komt nog iets bij. Het is op dit moment nog de vraag of Potters daadwerkelijk in Oisterwijk gaat wonen. Formeel hoeft dat natuurlijk niet meteen een probleem te zijn. Maar in de Oisterwijkse samenleving klinkt al langer gemor over bestuurders van buitenaf. Veel inwoners vinden dat een wethouder niet alleen een dossier moet kennen, maar ook het dorp moet voelen. Weten waarom mensen zich druk maken over een kapvergunning, een verkeersplan of een bouwproject naast de bakker waar ze al dertig jaar hun worstenbrood halen.
Verbondenheid laat zich niet organiseren met een participatieavond en een PowerPointpresentatie.
Oisterwijkers accepteren best een bestuurder van buiten, mits die zichtbaar investeert in de gemeenschap. Maar als het gemeentehuis te veel een tussenstation wordt voor passerende bestuurders met een leaseauto en een regionale netwerkagenda, dan groeit vanzelf de vraag: voor wie wordt hier eigenlijk bestuurd?
De vraag die boven Oisterwijk hangt
Dus ja, de komst van Potters is interessant. Misschien krijgt Oisterwijk een energieke bestuurder die vastgelopen dossiers lostrekt en bestuurlijke vaart brengt. Dat zou zomaar kunnen. Maar het kan ook betekenen dat de politieke temperatuur verder oploopt in een gemeente waar de verhoudingen toch al niet altijd zen-boeddhistisch zijn.
De echte vraag is daarom niet óf Fons Potters kwaliteiten heeft. Die heeft hij.
De vraag is of Oisterwijk op dit moment zit te wachten op precies het type bestuurder dat hij is.
Want tussen “daadkrachtig” en “te dominant” zit in de lokale politiek soms maar één raadsvergadering verschil.
Lees hier meer over de verkiezingen, college- en coalitievorming
