Het jubileumweekend bij de Oysters was zeer geslaagd. Wij feliciteren de club met hun 50-jarige jubileum, waarvan zij zelf onderstaande verslag hebben geschreven:
Een fantatisch en gedenkwaardig weekend. Dat hebben we met zijn allen achter de rug.
Ik begon toch wel een beetje zenuwachtig te worden vorige week, want hoe lang was het ook al weer geleden dat ik zelf gespeeld had? Die 30 seconden jaarlijks op Ameland waar ik lukraak inval bij een team in de veteranenpoule die spelers te kort hebben kan ik toch niet meetellen. En sinds het Veteranenrugby in Zuid-Holland is verworden tot ‘social rugby’ kom ik daar ook niet meer. Een week voordat ik met de Ameland Invites zou spelen in een wedstrijd die ik abusievelijk zag aangekondigd als ‘Blue Old Oysters vs. Rugby Legends’ (i.p.v. Blue Old Oysters Rugby Legends) begon ik me dus druk te maken over het feit dat ik al zeker drie jaar niet meer gespeeld en getraind had. Nou ja, ik kon me vast wel verstoppen op de wing, daar zou de bal toch niet komen met de voorspelde weersomstandigheden.
Op woensdag las ik een stukje op Facebook van RFC Oisterwijk Oysters dat er oprichters van het eerste uur mee zouden spelen. Dat was toch wel een geruststelling, dan was ik in ieder geval niet de oudste op het veld en zou er wel ‘voorzichtig’ worden gedaan. Aanvankelijk hadden er twaalf man in de Ameland Invites app toegezegd, maar ja je weet hoe het gaat. (Mannen)griep, zakelijke reizen, vage blessures en andere middelbare mannenproblemen dunden de gelederen flink uit. Gelukkig bleken wij slechts aanvulling te zijn voor de Oldfants (ESRC The Elephants) en zouden er ook nog wat oude mannen van Rugby Club RCC komen.
Ondanks wegafsluitingen, files en een plaspauze, nooit een grote kop thee drinken voor je een eind moet rijden als je op leeftijd bent, was ik op tijd in Oisterwijk om een gezellig vol clubhuis te betreden. De Oesters vieren hun tiende lustrum en zoals het hoort bij welk jubileum dan ook trappen de Oude Meesters dat af. Ik begroette wat mensen die ik als scheidsrechter op de velden in Nederland tegenkom en zocht naar bekende Invites gezichten. Dat waren er niet veel, maar gelukkig zag ik ook wat Oldfants die ik al dan niet via Facebook ken, hoi Paul Borst. Ik werd aangesproken door een vriendelijke man met een wilde grijze haardos die voetbalscheidsrechter was en genoot van mijn bakje groenvoer. Scheidsrechter Henrie gewaarschuwde me nog voor we gingen omkleden dus dat begon al goed. Waar de thuisploeg twee kleedkamers vulde hadden wij aan een halve genoeg gehad.
Uiteindelijk hees een allegaartje van vijftien man zich in de roze shirts van de Nederlandse Studenten, toch een hele eer voor iemand die na zeven jaar en vier scholen uiteindelijk zijn Havodiploma heeft gehaald. Hoe ouder wij ruggers worden hoe minder driekwarters er zijn en dus kan ik bijna altijd starten als scrum-half.
Het fluitsignaal klonk en vanzelfsprekend gingen de Oysters furieus van start terwijl ik nog bezig was de namen van mijn ploeggenoten te onthouden. De voetbalscheidsrechter bleek ineens op de wing te staan bij ons en het stond al snel 10-0 voor de jarigen. Het leek alsof iedereen van boven de 35 die ooit voor Oysters had gespeeld zijn opwachting maakte dus wisselden ze er vrolijk op los en had ik bij elke scrum een andere tegenstander op ‘negen’.
We raakten wat beter op elkaar ingespeeld, ik luisterde goed naar mijn fly-half Cyriel en het gameplan (twee fases daarna handjes) was zelfs voor mij te begrijpen. We hadden een paar erg enthousiaste tweede rijers die zich niet aan het gameplan hielden, maar wel voor veel verwarring in de verdediging van de tegenstander zorgden en ik kon het in de eerste twintig minuten wel aardig belopen. Door een paar vloeide aanvallenkwamen we mooi terug tot 10-12 na onder andere een schitterde break van Cyriel.
Ineens verscheen er een statafel op het veld en werd er een drinkwedstrijd voorgesteld. Een paar voorwaartsen drongen naar voren, maar het bleek loos alarm. De eerste sponsor van de jubilaris werd bedankt voor alles en dat verdiende natuurlijk een huldiging. Gelukkig begonnen we daarna snel aan het tweede bedrijf want het begon koud te worden. We kregen duidelijk de overhand en het publiek dat in groten getale kwam aanmoedigen werd een stuk stiller, het leek wel op Twickenham vorige week zaterdag. Ik raakte beter ingespeeld op de behoeftes van de voorwaartsen in de 22 en Wesley bulldozerde met een geweldige ‘pick and go’ over de goalline even later gevolgd door een prachtig uitgespeelde aanval van de driekwarters. Henrie had ondertussen een publiekswissel gekregen en ook bij René als scheidsrechter wist ik op mijn tong te bijten in plaats van ‘goedbedoelde adviezen’ te geven. Het scorebord bleek niet ingesteld op een nederlaag van de thuisploeg want na de tweede 20 stond er nog steeds 12-10 op het bord in plaats van de 10-24 tussenstand. Ik was er wel klaar mee, na een late tackle waardoor niet alleen mijn rug in de kreukels lag, maar ook mijn shirt vies was geworden. Omdat blijkbaar nog niet alle vijftig Oysters hun minuten hadden gemaakt gingen we nog een kwartiertje door.
Wat een feest! Dag 2
Vanaf 12.00 werden en een hele boel inventieve spelen georganiseerd voor de TBM en de CJC. Met veel enthousiasme staken veel ouders de handen uit de mouwen en werd een mooie middag van de grond getild. Masja Vlaminckx nam de leiding en zorgde ervoor dat we met honderden keurig in de voorgevormde cijfers 50 pasten. Met camera’s en drones werden we vastgelegd op de gevoelige plaat. Dat wordt een prachtige foto! Als hij klaar is, laten we dat vanzelfsprekend weten!
Om 14.00 uur de Kick Off van deze wedstrijd, die een stuk spannender was dan we op voorhand konden bevroeden. De Oysers Espoirs lieten vanaf het begin zien dat ze een goede indruk wilde maken op deze jubileum zaterdag. Het feit dat er 300 supporters langs de lijn stonden hielp natuurlijk ook een handje. Nadat de Studenten op voorsprong kwamen deden de Oysters via Patrick van Maren brutaal iets terug en zo bleef de wedstrijd, die uitstekend werd geleid door referee Havinga, op en neer golven. Dat de Studenten vooral door een overweldigend fysiek voordeel op de been bleven, was geen verrassing. Het frivole spel van de Oysters bij tijd en wijle was dat wel. Uiteindelijke prijkte er een 17 – 36 eindstand op het scorebord en waren de tryscoorders Patrick van Maren (I) en Sib van Nunen (2).
Small Battle of Brabant. Er zijn geen kleine derby’s. En gezien het feit dat het hier om de herstart van seizoen 2025-2026 ging, na een pauze van 2 maanden, wilde beide teams het beste beentje voorzetten. De Oysters schitterden in de fonkelnieuwe tenues en namen een pikstart. Will Stanley stond aan het einde van een reeks fases op de achterlijn van Breda en wist de try te verzilveren. Manus Bailey zorgde voor de bijpassende kick. 7-0, prima begin.
Of het weersomstandigheden waren? Guur, zeer winderig en nat, zeer wellicht mogelijk. De Oysters lieten zich in ieder geval voor het Bredase karretje spannen. De gasten bepaalden het tempo en hadden na een benutte penalty nog 3 kansen op de palen. Het kanon “Luca Kanz” van Breda stond echter niet scherp afgesteld en de Oysters die nog enkele keren goed wegkwamen rondom de eigen tryline (al werd en wel als tijgers verdedigd) bereikten zonder kleerscheuren de rust. Sterker nog: het vizier van Bailey was scherp en trefzeker. Ruststand 10-3.
Na de pauze werd er, helaas uit hetzelfde vaatje getapt. Binnen in het clubhuis volop, maar helaas buiten op het veld ook. Slordig, gehaast spel van het thuisteam (alsof ze te graag wilden) en gegroepeerd, zeer geconcentreerd spel van de gasten. Nadat referee Bram Oudman diverse keren gewaarschuwd had ging de hand twee keer naar de broekzak. Geel voor Dinand Boor voor “Not rolling away” en geel voor Jonas van Spaandonk voor “obstruction”. Daar stonden we dan: ineens 13 tegen 15 en Breda met het initiatief. Maar de situatie werkte als een schok. De mouwen werden opgerold en uit de eerste break wist Charlie Wigan, met een intelligente beweging Matias Jantus te bereiken. Een side-step van hoge kwaliteit en een 60 meter in 7 seconden en de stand was 17-3.
Toen de zondaars van de sin-bin terugkeerden zag het leven er ineens – paradoxaal genoeg- rooskleuriger uit. 10 minuten later, driving maul met zelfs 3 backline spelers die participeren, bal naar buiten en de net ingewisselde Joren Buijs gebruikt finesse en kracht en brengt de stand totaal (want benutte penalty tussendoor én conversie raak) naar 27-3. Deze belangrijke wedstrijd zit in de tas. Nog 15 minuten te spelen en er volgt nog een mooi slot. De ingewisselde Josito Diaz vertrekt op rechts, levert een loepzuivere kick op Rik van Balkom af, om vervolgens een behoorlijke beuk te ontvangen. Van Balkom heeft nog genoeg werk te verrichten maar slaagt erin het ovaal achter de tryline te drukken.
Het slotakkoord is voor Isaac Kense, die wedstrijd voor wedstrijd terug keert naar zijn vertrouwde vorm. Hij staat aan het einde van een mooie aanval waarbij ook Manus Bailey en Finn Graham een glansrijke bijrol vertolken. Na de conversie blaast Bram Oudman de wedstrijd uit.
Eindstand 37-3.
FEESTAVOND
Een fantastische feestavond volgt in een prachtige nostalgische spiegeltent. Meer dan 350 feestvierders gedenken op gepaste wijze, zonder wanklanken het 50 jarig jubileum van de Oysters.
