In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen volgde er dagelijks een column van deze lokaal politiek betrokken inwoner. Nu verdiept hij zich in het formatieproces, de vorming van de lokale regering, met ook hier een waarschuwing vooraf: Dit is mijn persoonlijke mening. Voel je vrij om het er hartgrondig mee oneens te zijn, erom te lachen of het compleet te negeren. Dat recht hebben we gelukkig allemaal nog.
Door Jaap Budding
De informateur heeft gesproken. Tromgeroffel… en daar kwam het: we gaan gewoon lekker verder zoals we al deden. PGB, VVD en D66 samen door. Spannend hoor. Vernieuwing anno nu betekent blijkbaar: niets veranderen, maar het wel anders verpakken. Oude wijn in nieuwe zakken, maar dan met een hip etiketje erop geplakt.
En dat terwijl de kiezer toch een ander signaal gaf. Twee van de drie partijen leverden een zetel in, en die ene gewonnen zetel… tja, daar hangt een luchtje aan waar je niet meteen trek van krijgt. Maar precies die zetel gaat straks wél bepalen of deze coalitie een meerderheid heeft. Toeval bestaat niet, zullen we maar zeggen.
Volgens de informateur is er “veel overlap” en zijn er “geen breekpunten”. Dat klinkt gezellig, maar ook een tikje zorgwekkend. Want betekent dat niet gewoon dat iedereen het vooral met elkaar eens wil zijn? Lastige vragen vermijden, scherpe keuzes uitstellen, en vooral: de boel een beetje bij elkaar houden. Gezellig polderen tot niemand nog weet waar hij eigenlijk voor stond.
En dan D66. De partij waar vraagtekens bij hangen. Gaan PGB en VVD daar nog moeilijk over doen? Vast niet. Macht is nu eenmaal een sterke lijm. Zonder D66 wordt het rekenen ineens een stuk lastiger. En de VVD? Die is op dit soort momenten altijd verrassend flexibel. Voor de verkiezingen ferme taal, erna ineens: “we sluiten niemand uit”. Verkiezingsbeloften blijken soms net ijs in de zon.
Alsof dat nog niet genoeg mist oproept, doet de informateur er nog een schepje bovenop door te zeggen dat partijen elkaar “niet uitsluiten” en dat er “genuanceerd gekeken” moet worden naar Wij! en Forum voor Democratie. Pardon? Wat betekent dat eigenlijk? Genuanceerd kijken? Het zijn gewoon gekozen partijen, geen exotische diersoorten die je voorzichtig moet benaderen met een verrekijker. Of je neemt ze serieus zoals de rest, of je doet dat niet, maar dit halfzachte gedraai is vragen om problemen. Het klinkt vooral als: we weten het zelf ook niet helemaal, dus we houden alle opties vaag open. Een glibberige uitspraak waar andere partijen best eens hardop afstand van mogen nemen.
De informateur droomt ondertussen hardop van “brede samenwerking met alle partijen”. Klinkt mooi, maar waarvoor hadden we dan verkiezingen? Om vervolgens één grote eenheidsworst te krijgen? Laat de oppositie alsjeblieft gewoon oppositie voeren. Iemand moet af en toe nog durven zeggen dat de keizer geen kleren aan heeft.
Kortom: we krijgen gewoon weer een coalitie van drie partijen, met een krappe meerderheid en wethouders die vooral hun eigen club vertegenwoordigen. En dat moet dan zogenaamd “dualistischer” worden. Hoe precies? Geen idee. De praktijk van de vorige periode gaf weinig reden tot optimisme. Maar goed, een vos verliest misschien zijn haren, maar zelden zijn streken.
De slogan voor de komende jaren ligt dus al klaar:
“Geen zorgen, alles is vernieuwd… behalve de inhoud.”
