Een waarschuwing vooraf: Dit is mijn persoonlijke mening. Voel je vrij om het er hartgrondig mee oneens te zijn, erom te lachen of het compleet te negeren. Dat recht hebben we gelukkig allemaal nog.
Door Jaap Budding
Er was een tijd, het klinkt bijna als een sprookje, dat het Fletcher Hotel-Restaurant Boschoord gewoon een hotel was. Een plek waar toeristen kwamen voor rust, bossen, frisse lucht en een goed glas wijn op het terras. Midden in de Oisterwijkse natuur, ideaal als uitvalsbasis voor een weekendje wandelen, fietsen en doen alsof het leven nog overzichtelijk was.
Totdat het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, beter bekend als het COA, dacht: mooi plekje, nemen we opnieuw in.
COA heeft hoge nood en wil hotel ombouwen tot nood opvangcentrum
Na een eerdere ronde als noodopvang voor vluchtelingen kwam op 13 april opnieuw een brief richting gemeente Oisterwijk: men was met Fletcher overeengekomen dat het hotel weer dienst mocht doen als noodopvang, dit keer voor 130 vluchtelingen. Vooral nareizigers en statushouders, zo werd later fijntjes toegelicht. Alsof dat voor de gemiddelde woningzoekende ineens als geruststellend nieuws voelt.
De reactie van de gemeente? Koeltjes. Bijna bewonderenswaardig koel.
Drie dagen later volgde een brief terug, geschreven in dat prachtige dialect dat alleen ambtenaren beheersen: bestuurlijk Klingon. Men had “kennisgenomen van het voornemen”. Verder was het vooral de verantwoordelijkheid van het COA en moest het COA vooral zelf “communiceren met de omgeving”.
Dat klinkt ongeveer als: wij hebben het niet gedaan, succes ermee.
Daarna volgde een parade van woorden waar zelfs ChatGPT hoofdpijn van krijgt: “afspraak rondom regioplaatsing”, “ruimtelijke procedures”, “pro-actieve interveniërende aanpak”. Wat het betekent? Geen idee. Waarschijnlijk hetzelfde als: vooral niet lastig doen.
Joost mag het weten.
Verder wil de gemeente een ordelijk verloop, goede communicatie, een 24/7 locatiemanager en vermoedelijk ook wereldvrede en een lagere energierekening. Prima allemaal, maar nergens wordt de echte vraag beantwoord: wat betekent dit voor de inwoners van Oisterwijk?
Want laten we even nuchter blijven.
Spreidingswet en gevolgen voor de woningmarkt
De gemeente heeft vanuit de Spreidingswet een taakstelling van 188 opvangplekken. Alleen: feitelijk zijn er al zo’n 450 opvangplaatsen in het bestaande AZC. Datzelfde AZC waarvoor eerder al een opvangperiode van 25 jaar werd vastgelegd én waar stevige verbouwingsplannen al in gang zijn gezet.
oisterwijk azc
Met andere woorden: Oisterwijk doet al bepaald niet alsof het zijn neus bloedt.
Toch komt er weer een schep bovenop.
En nergens lees je iets over de druk op de woningmarkt, op sociale huurwoningen, op betaalbare woningen voor starters, jongeren en gewone gezinnen die al jaren op een wachtlijst staan alsof het een levenslange Netflix-serie is.
Misschien bedoelt de gemeente dát met “regioplaatsing”. Misschien zit die uitleg verstopt tussen de beleidsafkortingen en de ambtelijke mistbanken. Maar voor inwoners blijft het vooral raden.
En dat is precies het probleem.
De Oisterwijkse politiek is aan zet
Het begint verdacht veel te lijken alsof Oisterwijk weer het braafste jongetje van de klas wil zijn. Vooral niet dwarsliggen richting COA of Den Haag. Netjes knikken, handtekening zetten en hopen dat de inwoners het vanzelf vergeten.
Die inwoners mogen intussen weer plaatsnemen op het achterste bankje. Stil zijn graag. Niet door de presentatie heen praten.
Gedane zaken nemen geen keer. Die trein is inmiddels niet alleen vertrokken, hij rijdt waarschijnlijk al via spoor 7 richting voldongen feit.
Maar dat betekent niet dat de gemeenteraad nu ook maar stil moet blijven zitten.
Een stokje ervoor steken is waarschijnlijk een gepasseerd station. Maar het gemeentebestuur stevig aan de tand voelen? Dat lijkt me wel het absolute minimum. Gewoon eens hardop vragen waarom inwoners pas mogen meepraten als alles al besloten is.
Dat zou al revolutionair genoeg zijn voor Oisterwijk.
