In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen volgde er dagelijks een column van deze lokaal politiek betrokken inwoner. Nu verdiept hij zich in het formatieproces, de vorming van de lokale regering, met ook hier een waarschuwing vooraf:
Deze column is een ongefilterde persoonlijke mening, geschreven op basis van observaties, gezond verstand en een snufje cynisme. Eventuele overeenkomsten met de werkelijkheid zijn dus géén toeval, maar ook geen garantie. Lezers die allergisch zijn voor scherpe randjes, politieke prikjes of een vleugje sarcasme wordt geadviseerd dit stuk te nuttigen met een korrel zout, of twee.
Door Jaap Budding
Gaat Oisterwijk straks echt een nieuwe koers varen, of krijgen we gewoon het bekende recept opnieuw opgediend met een fris stickertje erop? Die vraag schoot meteen door mijn hoofd toen Ed Matthijssen werd ingevlogen als informateur. Want laten we eerlijk zijn: het script ligt al klaar, alleen de poppetjes wisselen af en toe van plek.
De kans dat het vertrouwde machtsblok van PGB en VVD weer van stal wordt gehaald, is aanzienlijk. En in Oisterwijk betekent dat doorgaans: weinig dualisme, veel bestuurlijk handjeklap, veel achterkamertjeskoffie. Ondertussen staan Dankers en Spekle al ongeduldig langs de zijlijn te trappelen om het veld in te mogen als wethouder. Dat soort enthousiasme zie je zelden bij vrijwilligerswerk, dit ruikt eerder naar machtshonger.
Afgelopen maandag werd het in de raadsvergadering nog iets duidelijker. De eerste voorzichtige avances tussen PGB en VVD waren al zichtbaar. Er werd wat gemompeld over “samen doen”, dus de verkiezingsslogans kunnen waarschijnlijk linea recta de blender in. Het resultaat laat zich raden: iets in de trant van “samen doen wat wél kan”. Klinkt mooi, zegt weinig.
Maar met z’n tweeën komen ze er niet. Negen zetels is leuk voor de vorm, niet voor de macht. Er moet dus een derde partij bij.
Eerste kandidaat: PRO. Vier zetels, dus op papier een schot in de roos. Alleen inhoudelijk schuurt het. PRO in een coalitie met PGB en VVD voelt ongeveer als een cactus op de bestuurstafel: je weet dat je je eraan gaat prikken. Als elke grasspriet onderwerp van discussie wordt, dan krijg je geen coalitie, maar een eindeloze therapiesessie.
Tweede optie: D66. Dan zijn we weer terug bij het oude nest. Vertrouwd, overzichtelijk en nét genoeg zetels. Maar daar zit wel een wrange bijsmaak aan: die omstreden derde zetel. Dan gaat het niet alleen over wat kan, maar vooral over wat je acceptabel vindt. Moraal versus macht, een klassieker waar in de praktijk opvallend vaak de stekker uit de moraal wordt getrokken.
Blijft over: een bredere coalitie. Vier partijen, meer smaken, meer gedoe. FvD en Wij! lijken daarbij bij voorbaat buiten beeld. Te onvoorspelbaar, te afwijkend, te weinig in het keurslijf. Vernieuwing is prima, zolang het vooral niet té vernieuwend wordt.
Dan kom je al snel uit bij een wat degelijker gezelschap, met bijvoorbeeld Algemeen Belang en CDA erbij. Inhoudelijk misschien nog wel aan elkaar te knopen, maar het voelt meer als een rekensom dan als een overtuigend verhaal.
En dus, als je alle opties langsloopt, lijkt de uitkomst eigenlijk al vast te staan. Grote kans dat we gewoon weer uitkomen bij PGB, VVD en D66. Dezelfde partijen die zichzelf tijdens de campagne luidkeels op de borst klopten over wat ze allemaal bereikt hebben. Blijkbaar smaakt die wijn nog steeds prima , ook al staat de fles al een tijdje open en begint hij een tikje zuur te worden.
Kortom: verwacht geen nieuwe oogst. Dit wordt gewoon dezelfde oude blend. Alleen het etiket is nog even opgepoetst.
