Otto heeft een fijne logeerweek gehad in Moergestel. Zaterdag na een warme douche samen gekeken naar de Six nations wedstrijden. Joep heeft Otto laten zien hoe je een jeep kan maken, mocht hij een keer op de Savanne met panne komen te staan. Ook hebben ze heerlijk gechild in de zon. Otto ging nog mee naar Den Haag, en sliep een avondje bij Duuk.
De Colts deden goeie zaken in Hoek van Holland. Furieuze start, even wat gas terugnemen om weer in stijl of te sluiten. Eindstand 22-47
De Oysters Espoirs mochten zoals vaak het voorprogramma verzorgen voor de ereklasse wedstrijd. De Oysters begonnen goed en furieus, maar vergaten punten op het bord te brengen. Haarlem deed dat later wel, zei het mondjesmaat waardoor het de hele middag een echte wedstrijd bleef. Een paar erg sterke optredens in het 2e team vandaag en by far de hardste en reglementaire hit van de middag door Nate Boski. Eindstand 24-7.
‘Oemoemenoe verrast de CUBS’, aldus Joris Kools: ‘Afgelopen zaterdag speelde wij thuis tegen Oemoemenoe Cubs uit Zeeland. In de eerste helft was Oemoemenoe veel aan de bal en hadden ze een grote voorsprong, de tweede helft ging een stuk beter. We maakten meer acties en we kwamen meer aan de bal. Het was een spannende maar ook leuke wedstrijd. Toch wist Oemoemenoe te winnen met 31-10.’ EZRC Oemoemenoe kwam goed voorbereid aan de start. Dit was tenslotte al de 4e keer dit jaar dat beide Cubsteams de degens kruisten. Toen de Oysters een antwoord vonden was de voorsprong al te groot. Niet onvermeld mag blijven dat Floris van Griensven, via het referee programma zijn eerste Cubs competitiewedstrijd floot. Met een gelukje wist Bredase RC te winnen van de Waterweg Warriors waardoor de Oysters voorlopig de eerste plek behouden.
Filmpje
Tweede try van Joren Buijs en de opmaat voor de toch wel verrassende overwinning in Haarlem. Het lag voor de hand om halverwege de actie de bal naar Isaac te passen, maar als zelfs de camera je kwijt is, betekent het wel dat de schijnbeweging goed was.
Oysters III grijpt kans
Goed nieuws: JVB is terug!
Er zijn teams die strak om 12.00 uur beginnen met de warming-up, pionnen netjes uitgezet, sprintjes in rechte lijnen en iedereen ruim op tijd aanwezig. Het derde van de Oisterwijk Oysters hanteert een iets ruimere definitie van tijd en voorbereiding. Officieel zou de warming-up om 12.00 uur beginnen. In de praktijk bleek dat een richtlijn met ruimte voor interpretatie. De warming-up bestond dan ook vooral uit het beantwoorden van de vraag: wie is er al, wie komt er nog en wie sturen we straks een appje met “waar blijf je?”. Sommigen waren al omgekleed, anderen nog onderweg, en een enkeling moest zijn schoenen nog ergens uit een tas vissen die al weken niet was geopend.
Het mooie van een familieclub is dat iedereen welkom is, ook als je niet traint, te laat komt of pas opduikt als de scheidsrechter al op zijn fluit blaast (voor de rust). Deze keer was er bovendien een extra reden om scherp te tellen, want de rentree van Big T stond op het programma. Zijn kleine vriendje had er duidelijk ook zin in en arriveerde als (uiteindelijk op één na) laatste. Dat gaf hem meteen een bijzondere status binnen de selectie. Binnen een paar minuten bleek echter dat hij eerst nog even naar de kakdoos moest, wat de voorbereiding nog een extra dimensie gaf.
De tegenstander van vandaag, het studententeam Tarantula, verscheen wél keurig op tijd. Dat gaf meteen een academische sfeer aan de middag, alsof er straks niet alleen een wedstrijd maar ook een tentamen zou plaatsvinden (te laat is een hertentamen). Tarantula, voor wie het niet direct paraat heeft, is een spin. Een dier dat bekend staat om zijn geduld, zijn web en het wachten op het juiste moment. Op het veld bleek dat web nog in aanbouw. Voor hen voelde het duel zichtbaar als een lastig en zwaar praktijkexamen. De theorie zat er goed in, dat hoorde je ook aan hun enthousiasme en onderlinge coaching (de extra curriculaire coaching staff was minder opbeurend in toon en bewoordingen), maar de uitvoering bleek toch een ander vak. Ze beschikken bovendien over een clublied waarin ze zichzelf zonder enige terughoudendheid “superstars” noemen. Dat getuigt van ambitie, en misschien ook van een gezonde dosis studentenhumor.
De wedstrijd begon, zoals dat bij het derde hoort, degelijk en overzichtelijk. Lange tijd gebeurde er eigenlijk helemaal niets. De 0-0 stond zo stevig dat je bijna zou denken dat beide teams daar vooraf op hadden ingezet. Er werd wel gerend, getackeld en gepraat, maar zonder dat het scorebord daar iets van merkte. Het publiek kreeg zo ruim de tijd om bij te praten, koffie te halen en zich af te vragen wanneer en zelfs of de eerste try zou vallen.
Maar ergens halverwege de eerste helft herinnerden de Oysters zich dat scoren ook een optie is (en niet eens een slechte). De eerste try viel, gevolgd door een conversie, en toen was de geest uit de fles. Big T liet bij zijn terugkeer meteen zien dat hij het spel nog niet verleerd is. Met een aantal stevige runs en overtuigende meters terreinwinst maakte hij duidelijk dat afwezigheid niet gelijk staat aan achteruitgang.
Ook de kleinste flyhalf ter wereld speelde vandaag opvallend groot. Waar zijn lengte misschien niet direct indruk maakt, deed zijn spel dat wel. Hij stuurde het team aan, koos zijn momenten en liet zien dat overzicht en lef minstens zo belangrijk zijn als fysieke omvang. Tegenstanders moesten zichtbaar wennen aan zijn aanwezigheid (ik tel 1 slachtoffer), en teamgenoten leken zich te realiseren dat het soms gewoon handig is om iemand te hebben die enigzins weet wat hij doet.
Na rust werd het tempo iets opgevoerd, voor zover dat binnen de mogelijkheden van het derde ligt. De Oysters liepen verder uit met nog een aantal tries en bijbehorende conversies. Het spel werd iets vloeiender, de passes iets zuiverder en de keuzes iets logischer. Ondertussen kregen ook de ervaren krachten, de “ouden van dagen”, hun minuten. Zij bewezen opnieuw dat rugby een sport is voor alle leeftijden, al lag het tempo bij hen soms net iets dichter bij wandelen dan bij sprinten. Positioneel stonden ze echter vaak precies goed, wat weer bevestigt dat ervaring veel kan compenseren.
Opvallend was ook dat de laatste laatkomer pas vijf minuten voor rust arriveerde en vervolgens een hattrick maakte in één helft: Louis Mitch Biarrey de Tweede. Daarnaast maakte “die lange”, en dus niet “die dikke”, want dat is namelijk zijn broer, zijn eerste minuten bij de driekwarten. Na vooraf de nodige goedbedoelde adviezen te hebben ontvangen, kweet hij zich naar eer en geweten van zijn taak. Helaas was “houd de bal in twee handen vast” niet één van de gegeven adviezen.
Big T bleef ondertussen onverstoorbaar zijn bijdrage leveren, alsof hij nooit was weggeweest. Zijn aanwezigheid gaf rust in het spel en zorgde voor een aantal momenten waarop het publiek even rechtop ging staan. Niet per se vanwege de snelheid, maar wel vanwege de overtuiging. In een stripboek zouden de BOEM, PATS en andere aanduidingen van zijn botsingen niet hebben misstaan. Peter de Z overigens ook niet met zijn broekje opgehesen tot net onder zijn Obelix oksels.
Opvallend detail: het derde speelde anders dan team 1 in de juiste shirts, compleet met sponsoren. Dat werd langs de lijn met instemming ontvangen. De logo’s zaten waar ze moesten zitten en de kleuren kwamen overeen met wat er op papier staat. Tegelijkertijd gaan er geruchten dat de sponsoren bij een volgende wedstrijd mogelijk om korting vragen als het spelbeeld weer zo ontspannen oogt of op zaterdag wederom in witte shirts zondert sponsoren wordt gespeeld. Resultaat is belangrijk, maar uitstraling minimaal net zo.
Aan de kant van Tarantula werd dapper gestreden. Er liepen duidelijk spelers rond die nog niet heel veel rugby-ervaring hadden, maar de inzet was er niet minder om. Ze bleven proberen, bleven communiceren en bleven elkaar aanmoedigen, alsof ze hun eigen clublied al in het achterhoofd hadden. Zelfs hun tutor, Frans de Bernard, maakte zijn minuten, wat het geheel een extra educatief karakter gaf. Het was alsof theorie en praktijk elkaar op het veld ontmoetten, met matig tot geen succes overigens. Aan Franske zal het niet hebben gelegen, die speelde tegen zijn oude clubje en met zijn vorige en huidige team, maakte af en toe een praatje, strooide zand in de ogen van zijn opposite flanker en deed zijn ding (zij het wat langzamer dan we van hem gewend zijn).
Eindstand: 33-0 voor de Oisterwijk Oysters 3. Een overtuigende overwinning, en daarmee deed het derde het zelfs beter dan het eerste, dat een dag eerder maar nipt wist te winnen. Dat geeft stof tot nadenken, al zal het eerste daar ongetwijfeld een eigen verklaring voor hebben.
Alles wijst erop dat we Tarantula volgend seizoen weer tegenkomen. Tegen die tijd hebben zij hun praktijk waarschijnlijk beter onder de knie en is het web wellicht een stuk steviger. En wij hopelijk onze warming-up ook iets beter georganiseerd. Al is dat laatste allerminst zeker. Dat Big T er dan weer gewoon bij is, lijkt in ieder geval een geruststellende gedachte. Misschien zijn we dan zelfs klaar voor hun “superstars”. Misschien ook niet.
