In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen volgt er dagelijks een column van deze lokaal politiek betrokken inwoner. Een achtluik over de beslommeringen van een zwevende kiezer. Hij waarschuwt vooraf: ‘Dit stuk geeft weer wat de auteur ervan vindt. Wie het er niet mee eens is, mag dat gelukkig ook hardop denken.’
Door Jaap Budding
Lijst 7, Forum voor Democratie, maakt zijn lokale debuut. Na het electorale momentum bij de Tweede Kamer, het zogeheten Lidewij-de-Vos-effect, werd plots besloten dat de gemeenteraad ook maar eens veroverd moest worden. In rap tempo verschenen in meer dan honderd gemeenten kandidatenlijsten, met één centraal programma als universele mal. Efficiënt, al doet het ook een beetje denken aan flatpack-politiek: past overal, maar je houdt wat schroefjes over.
De kandidaten zelf blijven grotendeels buiten beeld. Geen mediadrang, geen ronkende interviews, eerder een stille stoet namen. Dat kan bescheidenheid zijn, of simpelweg haastwerk. Op de verkiezingsposters zien we geen lokale helden, maar het landelijke gezicht van Lidewij de Vos. Goed voor de marketing zullen ze bij FvD gedacht hebben. Hoe dan ook: het wekt niet meteen de indruk van een zorgvuldig opgebouwde lokale ploeg.
Er zijn programma’s die lezen als een boodschappenbriefje: melk, brood, wat woningen, klaar. En er zijn programma’s die binnenkomen als een stevige espresso ambitie: klein kopje, grote woorden. Dit valt duidelijk in die laatste categorie.
Het begint met het bekende refrein: de gemeente terug naar de inwoners. Transparanter, goedkoper, minder vergaderen, beter luisteren. Moeilijk om daar tegenin te gaan; het klinkt als het voornemen om gezonder te leven, iedereen voor, niemand die de bitterballen officieel afschaft.
Daarna wordt het ambitieuzer. Referenda, een direct gekozen burgemeester, minder invloed van bovenaf. Het heeft iets heroïsch, alsof het dorp elk moment uit de bestuurlijke zwaartekracht kan ontsnappen. Alleen werkt de gemeentewet helaas niet met een schuifknop.
Financieel oogt het programma strak en zuinig: minder prestigeprojecten, slanker apparaat, meevallers terug naar de inwoner. De bestuurlijke Marie-Kondo-methode:Â wat geen zichtbaar nut heeft, kan weg. Aantrekkelijk, al blijft de hamvraag wie beslist wat ballast is en wat gewoon broodnodig maar weinig glamoureus onderhoud.
De meeste scherpte zit bij asiel, diversiteit en samenwerking. Daar gaat het volume omhoog en de nuance omlaag. Het voelt soms als lokaal theater met een script dat duidelijk elders is geschreven.
Wat uiteindelijk blijft hangen: veel ideeën over hoe democratie moet voelen, minder over hoe de gemeente er concreet bij ligt over vier jaar. Meer systeemkritiek dan stoeptegel, meer beschouwing dan bouwplan.
En zo gebeurt precies wat je verwacht: er beweegt iets in het hoofd, maar niets in het stemhokje.
Mijn conclusie: Na deze leesronde ben ik inhoudelijk bijgepraat, bestuurlijk licht geamuseerd, en qua stemgedrag nog altijd even zwevend als een verkiezingsposter die koppig de herfstwind trotseert.
InformatieÂ
Voor de kiezers in onze gemeente is er regelmatig verkiezingsnieuws, zijn er drie Oisterwijkse kieswijzers en hebben we een overzicht van de partijen.
