In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen volgt er dagelijks een column van deze lokaal politiek betrokken inwoner. Een achtluik over de beslommeringen van een zwevende kiezer. Hij waarschuwt vooraf: ‘Deze tekst bevat een persoonlijke visie. Bijwerkingen kunnen zijn: instemmend knikken, hoofdschudden of een opgetrokken wenkbrauw.’
Door Jaap Budding
De landelijke D66 scoorde met de slogan: Het kan wél. Reden dus voor de Oisterwijkse afdeling, terug te vinden op lijst 5 van het met een rode stip te markeren verkiezingsbiljet, om zich ook te bedienen van deze op zich niets zeggende kreet.
Verder valt er over de partij niet veel te zeggen. De vorige verkiezingen waren zij voor het eerst zelfstandig verkiesbaar in Oisterwijk en drongen zij gelijk door tot de coalitie. De coalitie die er in mijn ogen niet zo veel van terecht heeft gebracht, hiervoor verwijs ik naar mijn eerdere beslommeringen over de coalitiegenoten.
Maar dan de toekomst. Je kent het wel: koffie, verkiezingsprogramma, goede voornemens. Alsof je jezelf hebt wijsgemaakt dat je dit keer écht gaat vergelijken voordat je een keuze maakt. Dus ik dook in het programma van D66 Oisterwijk, klaar om overtuigd te worden.
De toon is meteen vertrouwd optimistisch. Alles moet beter, groener, inclusiever en vooral samen. Dat “samen” komt zo vaak voorbij dat je bijna verwacht dat er een buurtapp verplicht wordt bij inschrijving in de gemeente.
De ambities zijn te keurig en te moeilijk om níét sympathiek te vinden: meer woningen, betere kansen, duurzame keuzes, sterke voorzieningen. Het leest als een lijst dingen waar niemand tegen kan zijn, een politiek equivalent van zeggen dat je vóór gezelligheid bent.
Maar zodra je zoekt naar het punt waar plannen concreet worden, begint het te nevelen. Veel zinnen starten met “we zetten in op”, “we stimuleren” of “we blijven onderzoeken”. Dat zijn woorden die hoopvol klinken, maar zelden een schop in de grond betekenen. Het voelt een beetje als een routebeschrijving zonder eindpunt: je bent onderweg, maar waarheen precies?
Het programma straalt redelijkheid en goede intenties uit, en dat is absoluut wat waard. Alleen mis ik het moment waarop je denkt: hier wordt een echte keuze gemaakt, hier durft iemand kleur te bekennen. Nu blijft het vooral een zorgvuldig uitgebalanceerd verhaal waar niets schuurt en dus ook weinig blijft hangen.
Toen ik het dichtklapte, had ik hetzelfde gevoel als na een degelijke film op een regenachtige zondag: prima, netjes, maar niet iets waar je meteen over napraat.
Dus ja, sympathiek, doordacht en ongetwijfeld met de beste bedoelingen. Maar genoeg om mij uit mijn zwevende status te trekken?
Nee. Ik hang nog steeds comfortabel ergens tussen ja en nee met uitzicht, maar zonder landingsbaan in zicht.
Informatie
Voor de kiezers in onze gemeente is er regelmatig verkiezingsnieuws, zijn er drie Oisterwijkse kieswijzers en hebben we een overzicht van de partijen.
