In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen volgt er dagelijks een column van deze lokaal politiek betrokken inwoner. Een achtluik over de beslommeringen van een zwevende kiezer. Hij waarschuwt vooraf: ook in dit achtluik geldt dat de auteur verantwoordelijk is voor zijn mening, de lezer voor de bloeddruk.
Door Jaap Budding
Over een paar dagen is het zover. Dan sta ik in het stemhokje met een stembiljet ter grootte van een badlaken en moet ik ergens een rood vakje zien te raken. Ik zweef nog. Niet spiritueel hoor, gewoon politiek stuurloos. Tijd om de landing in te zetten.
Laat ik beginnen bij lijst 1: PGB Oisterwijk. Een lokale partij. Dat vind ik in principe een pluspunt. Geen Haagse draaiboeken, geen landelijke fractiediscipline, gewoon hier kijken wat hier nodig is. Lekker overzichtelijk. Alleen… er zijn meer lokale partijen. Dus alleen “wij zijn lokaal” is zo onderscheidend als zeggen dat je water nat is.
Dan de mensen achter de partij. Ik ken ze niet echt. Wat me wél is bijgebleven, is mijn eerste bezoek aan het raadhuis. In de gang werd ik aangesproken door een PGB’er met de vraag wat ik daar kwam doen. Niet: “Kan ik u helpen?” maar: “Wat komt u hier doen?” Dat is politiek totaal irrelevant, dat weet ik heus. Maar sfeer is ook wat waard. Je stemt niet alleen met je hoofd, soms ook een beetje met je onderbuik.
Goed, inhoud dan. Programma erbij pakken. Of nou ja… proberen. Een uitgewerkt verkiezingsprogramma is lastig te vinden. Wat ik vooral tegenkom is dat ze het “samen” willen doen. Samen werken, samen beslissen, samen vooruit. Prachtig. Alleen vraag ik me dan af: waar is dat samen precies te zien? Ik zie weinig echte uitwisseling met inwoners. Op social media is het vooral zenden. Interactie? Die lijkt ergens in conceptfase te zijn blijven hangen.
Wat ik wél zie, nu de verkiezingen naderen: partijleden die ineens overal opduiken. Bij verenigingen, clubs, bijeenkomsten. Officieel om te luisteren naar wensen en noden. Cynisch als ik ben, denk ik dan toch: dit ruikt verdacht veel naar stemmen sprokkelen. Maar goed, misschien ben ik gewoon achterdochtig. Of realistisch. Het is maar hoe je het bekijkt.
Op de website staan wel 10 speerpunten. Handig, dan hoef ik geen ellenlang programma door te worstelen. Maar baanbrekend zijn die speerpunten niet. Ze zeggen dat hun keuzes gebaseerd zijn op ervaringen van inwoners. Klinkt fantastisch. Alleen: waar blijkt dat uit? Welke inspraak? Welke gesprekken? Welke concrete voorbeelden? Het blijft hangen in mooie woorden.
Verder willen ze duurzame keuzes maken. Prima. Maar wat is in hun ogen duurzaam? Meer groen? Minder stenen? Financieel solide beleid? Zonnepanelen op het gemeentehuis? Het blijft een containerbegrip waar je alle kanten mee op kunt, handig in de politiek, minder handig voor een zwevende kiezer.
Ook beloven ze sociale problemen actief en proactief aan te pakken. Dat klinkt daadkrachtig. Maar hoe dan? Meer handhaving? Meer preventie? Meer geld? Of vooral meer zinnen waarin het woord “actief” voorkomt?
Tot slot streven ze naar een hoge kwaliteit van leven, met kansen voor onderwijs, werk en recreatie. Wie kan daar nou tegen zijn? Niemand natuurlijk. Maar als dit het onderscheidende verhaal is, dan kan ik net zo goed stemmen op “Partij Voor Alles Wat Fijn Is”.
Mijn voorlopige conclusie: te veel algemeenheden, te weinig houvast. Mooie intenties, maar weinig concreet vlees op de botten. Mijn zwevende status is nog springlevend.
Dus goed. Op naar lijst 2. Misschien dat daar wél iets staat waar je een potlood voor wilt slijpen.
Informatie
Voor de kiezers in onze gemeente is er regelmatig verkiezingsnieuws, zijn er drie Oisterwijkse kieswijzers en hebben we een overzicht van de partijen.
