Vrijdag bijna en zaterdag uitverkocht trilde Den Boogaard op haar grondvesten door de daverende lachsalvo’s. De organisatie was tot in de puntjes geregeld, maar uiteindelijk zijn het de Sauwelaars die het maken. En dat deden ze! Zowel de ervaren rotten als de twee debutanten stonden als een huis. 🏠
𝐉𝐨𝐡𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐃𝐚𝐞𝐥𝐞𝐧 – 𝐁𝐞𝐧𝐧𝐢𝐞 𝐀𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬
Bennie nam de zaal mee in zijn zoektocht naar een nieuwe baan, nadat hij vorig jaar en een jaar of 6/7 te vroeg was gestopt met werken. Het enorme pensioengat deed hem hiertoe verplichten. Overal liep het mis met Bennie. Zo verloor hij als chauffeur van een begrafenisondernemer al bij zijn eerste rit de kist. Wat wel weer grappig was: het bloemenlint op die kist klopte perfect: “We missen je nu al”. Tijdens zijn sollicitatiegesprek met de voorzitter van Audacia, die de ambitie uitsprak een stabiele vierdeklasser te willen worden, gaf Bennie aan zich vroeger vijf jaar in de 4e klas te hebben weten te handhaven. Dat moest dus goed komen! Uiteindelijk vond Bennie zijn geluk als HIO (Hovenier in Opleiding) en harkt hij nu zo zijn centjes bij elkaar.
𝐋𝐚𝐫𝐬 𝐇𝐨𝐟𝐟𝐦𝐚𝐧𝐬 – 𝐀𝐤𝐤𝐞𝐟𝐢𝐞𝐭𝐣𝐞
Als nieuwe wijkagent was Akkefietje door zijn commissaris gevraagd op te treden. Zo geschiedde. Wat een debuut! Akkefietje heeft al een hoop meegemaakt in ons Pierewaaiersrijk. Zo werd hij gebeld vanuit Stanislaus, waar iemand een 🐘 olifant in de tuin zag die met zijn staart de bloemen uit de tuin trok om die vervolgens op een wel erg vreemde plek weg te moffelen. Bij De Veerkes vertelde iemand aan Akkefietje dat hij een drankje met 80% alcohol aan het drinken was. Dat leek hem wel erg sterk… Ook het verslavingsprobleem van de jeugd van Moergestel baarde hem zorgen. Zo was er iemand verslaafd aan remvloeistof, maar die gaf aan dat hij kon stoppen wanneer hij wilde.
𝐏𝐚𝐮𝐥𝐢𝐞𝐧 𝐁𝐨𝐨𝐠𝐚𝐞𝐫𝐬 – 𝐆𝐫𝐚𝐧𝐧𝐲 𝐒𝐦𝐢𝐭𝐡
Granny kwam vanaf Stanislaus aangelopen, maar had voor de zekerheid een 🧹 dweilmeester meegenomen, omdat ze haar Tena Lady niet in had. Ze gaf aan nog steeds heel goed te kunnen multitasken: niesen en piesen tegelijk. Op Stanislaus woont ze samen met haar Lau, door Granny liefkozend d’n Bulldozer genoemd. Die heeft het Syndroom van Sneeuwwitje: als hij op zijn rug ligt, ziet hij een hele hoge berg met daarachter een dwerg… Granny werd lid van de SVM en kwam daar in een breiclubje terecht. Helaas haakten daar al snel drie personen af. Bij de Thaïse massagesalon werd Granny geconfronteerd met haar leeftijd: haar borsten hingen eerder in haar slippers dan haar voeten.
𝐀𝐧𝐧𝐞𝐤𝐞 𝐓𝐢𝐦𝐦𝐞𝐫𝐦𝐚𝐧𝐬 – 𝐀𝐧𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐫è𝐤𝐞𝐬 𝐤𝐧𝐢𝐩𝐩𝐞𝐧 𝐤𝐚𝐧
De tweede debutant stelde zich voor als Ann, die verrèkes knippen kan. Moeder van twee, vrouw van één – ze zat nog niet bij de tennisclub. Getrouwd in gemeenschap van goederen, maar de gemeenschap was tegenwoordig ver te zoeken. Kapster dus, en dat was ook de reden dat ze hard moest roepen: ze was gewend om boven de föhn uit te komen! Als kapster hoor je van alles van klanten in de kappersstoel, zoals van de laatste nog levende non van Stanislaus. Volgens Ann had de non misschien luis, maar volgens de non niet… Dan moesten het wel lieveheersbeestjes zijn. Manlief Sjaarel nam haar een weekendje mee, vlakbij D’n Heikant. Daar werd ze nog blij verrast met een nieuw lingeriesetje van Sjaarel. Het gevolg: de gemeenschap zat weer goed en ze kon zelfs niet meer normaal zitten na dat weekend.
𝐋𝐞𝐨𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐇𝐞𝐥𝐯𝐞𝐫𝐭 – 𝐋𝐞𝐞𝐤𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐏𝐢𝐞𝐫𝐞𝐰𝐚𝐚𝐢𝐞𝐫𝐬
Leeke begon met een trieste mededeling: hij was overleden 👻. Toch nam hij de zaal mee in zijn laatste levensjaar, vol absurde en hilarische gebeurtenissen. Zo ging hij schaatsen op de ijsbaan aan de Scheerman, wat uiteraard misging. “Bende gevallen?” vroeg Hans de Brouwer. “Nee,” zei Leeke, “ik was aan het zwemmen toen het opeens begon te vriezen…”
Hij vertelde ook dat zijn vrouw een Duitse was – bewuste keuze. Nederlandse vrouwen hebben altijd koppijn, Duitse volgens hem ook, maar die gunt hij het… Leeke werd betrapt bij het gemeentehuis terwijl hij bloembakken van de muur wilde stelen. Hij zei dat hij ze juist ophing voor de jarige burgemeester, maar toen dit werd ontkend, haalde hij ze er toch maar af. De taxichauffeur die een straalbezopen Leeke van De Brouwer naar De Brouwer moest brengen kreeg naast twee tientjes ook een standje: “Volgende keer niet zo hard rijden…” Tegen het einde van zijn buut kreeg Leeke onverwachts zoon Viruske naast zich in de ton – en die bleek ook te kunnen kwatsen.
Dit is slechts een fractie van alle flauwekul van de Sauwelaars. Om het echt te beleven moet je erbij zijn. Wil je dit volgend jaar niet missen? Zet dan 22 en 23 januari alvast in je agenda!
