ondernemers

Column Roland Smulders: Gelegenheidsknol


Columnist Roland Smulders neemt u mee, een kijkje in zijn Oisterwijk:

 

Schrijver en columnist Roland Smulders (Foto: Iris de Groot)

 

Gelegenheidsknol

 

Een stemmetje roept mij op mijn verantwoordelijkheid te nemen. ‘Spreek je uit’, fluistert het stemmetje. ‘Je bent niet voor niks columnist. Zeg iets over die akker die de gemeente Oisterwijk wil volpleuren met dozen.’ Een vervelend stemmetje is het. Een stemmetje dat heel goed weet, dat ik geen flauw idee heb over welke akker het gaat en ook niet welke dozen daar moeten komen. Het buurtschap hoort bij mijn woonplaats Oisterwijk, maar ik geloof niet dat ik er in de afgelopen zestig jaar ooit ben geweest. Niet bewust in elk geval. Hoogstens per ongeluk, zonder het in de gaten te hebben. Het is verschrikkelijk om te zeggen, maar als er dan toch ergens in Oisterwijk dozen moeten worden gebouwd.

Het stemmetje hoeft zich volgens mij ook geen grote zorgen te maken. Als ik de discussienota van het gemeentebestuur goed begrijp – uiteraard heb ik mij voor nadere informatie gewend tot de website met raadsinformatie – is het juist niet de bedoeling dat de locatie een ‘blokkendozen’ aanzicht krijgt. Zolang er door grondverkoop genoeg centen in de gemeentekas stromen, is het gemeentebestuur best bereid mee te denken aan een acceptabele invulling van het plan. Er komt veel groen rond en tussen de bebouwing om te zorgen dat bezoekers van het mooie Oisterwijk niet spoorslags een goed heenkomen zoeken voordat zij de kans hebben gekregen hun geld op Oisterwijkse terrassen uit te geven.

Er valt iets voor te zeggen, neem ik aan. Het geld om Oisterwijk ‘de parel in het groen’ te laten blijven, moet ergens vandaan komen. Gemeenten hebben niet veel mogelijkheden om de eigen schatkist te vullen en daar zit niks tussen wat op goedkeuring van alle betrokkenen kan rekenen.

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin mijzelf in dit politieke wespennest te storten. Zeker niet op verzoek; als een soort ‘Arbeidsvitaminen’; een gelegenheidsknol voor iemand zijn karretje; de ‘Mohr’ die na het doen van zijn arbeid kan vertrekken. In mijn columns schrijf ik over zaken die mij op een of andere manier opvallen, maar zonder de verwachting daarmee de loop van de geschiedenis te veranderen. Het zou heel erg zijn, als ik het werk moet gaan opknappen waarvoor anderen zich laten bejubelen en betalen.

De kwestie komt volgens het stemmetje aan de orde tijdens een zogenaamde ‘raadsontmoeting’, maar wat de status daarvan is, weet het stemmetje niet te vertellen. Ik ook niet eerlijk gezegd, maar in tegenstelling tot het stemmetje heb ik niet verzonnen de lokale democratie vorm te geven met hangtafels om zomaar wat vrijblijvend aan te leuteren. Is het niet heel erg dat het stemmetje nu met het schaamrood op de wangen komt vertellen geen idee te hebben van wat het allemaal voor moet stellen? Op die manier is het toch niet gek dat het gemeentebestuur de stap durft te zetten een mooie akker te verpesten?

 

Roland Smulders