brabantspronkjuweel

Column Roland Smulders: Acceptabel overkomen


Columnist Roland Smulders neemt u mee, een kijkje in zijn Oisterwijk:

 

Schrijver en columnist Roland Smulders (Foto: Iris de Groot)

 

Acceptabel overkomen

 

Het is tegenwoordig een grote frustratie van mij: mensen die oversteken op het moment dat ik daar loop en die tijdens dat proces recht op mij afkomen. Alsof er in mijn woonplaats Oisterwijk geen corona bestaat. Als ik er geen prijs op stel door hun virussen te worden besprongen, dan moet ik maar een goed heenkomen zoeken. Dat lijken zulke mensen te denken en ik reageer steeds vaker op een manier die mij geen uitzicht geeft op de Nobelprijs voor de vrede. Ben ik de enige bij wie de coating van de beschaving sleets wordt? Komt het nog eens zover dat wij allemaal met een stevige knots rondlopen om de gewenste afstand af te dwingen?

Veel meer valt er momenteel in Oisterwijk niet te beleven. Het is niet vreemd dat mijn gedachten tijdens het wandelen naar de supermarkt op reis gaan. In de lokale politiek gaat het over zaken als wel of niet vergaderen en anderszins ontmoeten via de computer. Het is van een totaal andere orde dan het koningsdrama rond premier Mark Rutte. Wat moet ik schrijven over een dorp waar het nieuws beheerst wordt door de vraag hoe een andere gemeente omgaat met het probleem ‘asielzoekerscentrum’?

In stilte richt ik een schietgebedje aan de plaatsgenoten die zo graag iets wilden betekenen voor Oisterwijk. Doe alsjeblieft iets! Zwengel desnoods de discussie over een raadsbrede samenwerking met hulp van de tarotkaarten weer aan, of vraag zomaar voor de lol hoe het toch met Miranda Koster zou zijn. Zit er iemand in de gemeenteraad die daar een actieve herinnering aan heeft? De wereld zal er niet ingrijpend door veranderen, maar ik elk geval heb ik dan weer iets om over te schrijven.

Zelf ben ik ook geen fan van vergaderen via het beeldscherm, moet ik bekennen. Mijn stem klinkt alsof ik zojuist ben ontsnapt uit een gesloten instelling en het lukt mij niet de camera zo te houden dat ik als een normaal mens in beeld kom. Heb ik echt zo’n hoofd, of ligt het aan de kwaliteit van mijn telefoon? Kan ik mijn standpunt niet gewoon doorgeven via de mail? Wat is de waarde van een digitale bijeenkomst als de deelnemers alleen maar bezig zijn met een beetje acceptabel overkomen?

Terwijl ik mij een weg naar de winkel zigzag, heb ik volop gelegenheid over dat soort vragen na te denken. Corona heeft ons allemaal veranderd en niet altijd ten goede. Misschien kan het gemeentebestuur aan minister Hugo de Jonge vragen of Oisterwijk de vaccins mag hebben die niemand schijnt te willen. Het zou het leven voor iedereen een stuk gemakkelijker maken. De raadsleden kunnen elkaar weer in levende lijve steken onder water geven en ik hoef mensen die mijn pad kruisen niet langer naar de overkant van de straat te snauwen.

 

Roland Smulders