ondernemers

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum (deel 8)


5 maart werd in Oisterwijk de eerste coronabesmetting geconstateerd. Samen met een aantal inwoners blikken we deze week terug.Hele treurige en hele mooie ervaringen kwamen dit bijzonder turbulente jaar voorbij, met ongewenste impact en tegelijk ook veel gewaardeerde hulp aan elkaar. U leest over een jaar met ups en downs.

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum

René de Jong – Correspondent Nieuwsklok

René de Jong – Correspondent Nieuwsklok

Het was december 2019 toen ik via het NOS-journaal voor het eerst hoorde over een dodelijk virus, dat ergens was opgedoken in China. We zagen vervreemdende beelden van mensen met mondkapjes in een stad genaamd Wuhan. Van die stad hadden we nog nooit gehoord hoewel er liefst 11 miljoen mensen bleken te wonen.

Ook dat virus waar Rob Trip het over had, kenden we niet. We namen het voor kennisgeving aan en beoordeelden het als een soort “ver van mijn bed-show”. Zelfs toen de berichten alarmerender werden (Wuhan ging in lockdown, nog zo’n vreemd nieuw begrip), waanden we ons veilig.

Rond carnaval was het echter allemaal anders. Het virus was nu ook in Nederland en begin maart zelfs in ons eigen dorp. Wie had dat ooit gedacht? Van Wuhan naar Oisterwijk in een maandje of drie…

Niets bleef hetzelfde. Rob Trip nam dagelijks de besmettings- en sterftecijfers van ons eigen land door. We leefden plots in een zgn. anderhalve meter-samenleving. De meest bizarre dingen gebeurden: Nederland ging zelf in lockdown- aanvankelijk nog als “intelligent” bestempeld-, spatschermen verschenen in supermarkten, gezichten verdwenen nu ook bij ons achter niet-medische (?) mondkapjes, scholen gingen dicht of nee open of toch dicht, er werd toiletpapier  gehamsterd en wat later vonden schandelijke winkelplunderingen plaats. De niet altijd even duidelijke persconferenties van Rutte werden een kijkcijferkanon. Enfin, u weet dat vast allemaal nog wel. Een onzichtbare vijand hield ons in de greep.

Persoonlijke noot

En nu zijn we dan bijna een jaar verder sinds die eerste besmetting in Oisterwijk. Een ongewenst jubileum. De eindredacteur vroeg me in dat kader iets op papier te zetten. Welnu, als ik in één woord zou moeten samenvatten hoe ik de afgelopen tijd heb ervaren dan zou ik zeggen: stil. Nou ja, betrekkelijk stil dan, want mijn vrouw is docente bij De Rooi Pannen en zij ging dagelijks thuis digitaal les geven…

Maar afgezien van die lessen was het rustig ja. Erg rustig. Ik ben nogal van de clubjes dus mijn film-, eet-, vrienden-, kaart-, volleybal-, tennis- en muziekclubjes werden stop gezet. Ik mocht zelfs niet meer naar Trinitas of Nac! En met kerst zaten we in plaats van met de gebruikelijke 25 familieleden bij ons thuis, met zijn tweeën aan een afhaaldiner, om de plaatselijke horeca te steunen.

Klein leed, ik weet het; voor de mensen die ziek werden, voor de ondernemers en voor de economie in zijn algemeenheid waren de gevolgen vele malen ingrijpender. Dat is duidelijk.

Verwachting

Inmiddels is er licht aan het eind van de tunnel. Er zijn in korte tijd meerdere vaccins ontwikkeld. En dat vinden we eigenlijk weer heel normaal. Zoals we ons leventje ruim een jaar geleden ook volstrekt vanzelfsprekend vonden. We achtten ons onaantastbaar. Maar misschien moeten we eens wat vaker bij (de kwetsbaarheid van) dingen stil staan, wat bewuster leven, dankbaarder zijn. Nou ja, ik wil ook weer niet al te belerend zijn.

Laten we hopen dat het bij dit eenmalige jubileum blijft. Mijn verwachting is in elk geval dat we dankzij de vaccins rond 1 juli a.s. weer een redelijk gewone samenleving zullen hebben. Nog een paar maandjes volhouden dus! Blijf negatief, tot die tijd!!

Klik en lees hier alle verhalen uit deze serie