bosch car service

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum (deel 5)


5 maart werd in Oisterwijk de eerste coronabesmetting geconstateerd. Samen met een aantal inwoners blikken we deze week terug.Hele treurige en hele mooie ervaringen kwamen dit bijzonder turbulente jaar voorbij, met ongewenste impact en tegelijk ook veel gewaardeerde hulp aan elkaar. U leest over een jaar met ups en downs.

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum

Joris van der Pijll – Redacteur Nieuwsklok en Oisterwijknieuws.nl

Joris van der Pijll – Redacteur Nieuwsklok en Oisterwijknieuws.nl

5 maart 2020, samen met mijn vriendin stoppen we net op een parkeerplaats van een restaurant, een sms’je: ‘De eerste coronabesmetting in Oisterwijk’.  Ik heb snel een berichtje gemaakt, want het werd daarmee niet alleen landelijk, maar ook lokaal nieuws. Daarna zonder enig vermoeden van wat komen zou, snel naar binnen voor een avondje ontspanning. We hebben lekker gegeten. De week daarna zou een omslag worden van ongeveer alles wat we in ons dagelijks leven als ‘gewoon’ beschouwen. Ups en downs wisselden elkaar af…

Nog voordat de minister met verboden kwam, geen handen schudden en veel wassen was het advies, regende het al annuleringen van activiteiten. Die maandag werd het vullen van de krant plots nachtwerk; veel van wat klaar stond kon regelrecht de prullenbak in. Meteen ook werd duidelijk dat de enorme stroom aan informatie van meerdere overheidsinstanties verwarring gaf. Dit samen met (op dat moment nog) een vermoeden dat er een toenemende behoefte zou komen aan een luisterend oor, voorkomen van eenzaamheid, uitleg en informatie over wisselende berichtgeving van de overheden, en  ‘gewoon’ veel  hulpvragen.  Ik zag het op ons afkomen, heb direct geschakeld met enkele lokale zorgorganisaties, en samen met hen vliegensvlug een informatiepunt ingericht. Twee dagen later werden sportclubs, scholen en de horeca gesloten…

Het was voor mij een begin van een jaar lang bijna wekelijks aanpassen, hollen en stilstaan. Niet alleen het dagelijkse leven, maar net als veel bedrijven, scholen en organisaties moest ik de werkzaamheden aanpassen aan de regels. De uitagenda werd letterlijk leeggezogen. Ik denk dat er totaal wel meer dan honderd berichten zijn geplaatst, die later weer werden verwijderd, omdat geplande activiteiten werden geannuleerd, al of niet omdat ze verboden werden. Soms ook uit voorzichtigheid, of omdat met het uitzichtloze en onbekende van hoe de situatie na 1-2 weken zou zijn en organisaties onmogelijk nog activiteiten konden voorbereiden. Het was treurig om te zien, al die mailtjes van enthousiaste mensen waar we in onze gemeente zo rijk aan zijn, met ‘we mogen weer’ en even later hun ‘helaas moeten annuleren’. Tot op de dag van vandaag, worden hoopvol geplande optredens, toneelvoorstellingen en evenementen verschoven…

Treuriger is het dat er mensen ziek werden, en helaas ook zijn overleden. Waaronder voor mij speciaal, voormalig redacteur van de Nieuwsklok Janus de Vries. Daar kwam bewonderenswaardig ook een mooi gebaar uit voort; de buurtmoestuin in de Waterhoef die naar hem is vernoemd. En even zo mooi zijn de vele initiatieven die zijn genomen om elkaar in deze moeilijke tijd te helpen. Activiteiten die wel kunnen, digitaal, via post, muziek op straat, een aangeboden maaltijd, een belletje, vrijwilligers die intern gaan bij verzorgingshuis, boodschappen doen voor ouderen. Wat dat betreft was er genoeg te vertellen in het afgelopen jaar, maar ook in het komende, met uitzicht op al die leuke dingen die weer mogen…

Ook financieel was en is het nog steeds een onzeker tijd. Helaas voor een aantal bedrijven, ondernemers en personeel was die terugval funest. Want ondanks de steun van de overheid, zijn er harde werkers die in een gat vallen, buiten de boot, of het ook met die steun niet redden. Het geeft onzekerheid en stress. Het heeft niet voor iedereen geholpen, maar ook daar waren positieve acties en de gunfactor van de lokale bevolking. ‘Koop lokaal; bestel bij jouw favoriete restaurant; haal een cadeaubon; lokale winkeliers bezorgen thuis,’ waren berichten die we afgelopen jaar veelvuldig hebben gepubliceerd. Het was steeds weer meebewegen met de situatie van dat moment. En er werden meer dan ooit sociaal-maatschappelijke projecten opgezet samen met de horeca; de O’pkikker is daar een mooi voorbeeld van, maar ook ‘gewoon’ die stoeptekening voor oma…

Bij mij was vooral de financiële kant van de onzekerheid die zorgen baarde: wat gaat er gebeuren, komt er steun en wat als adverteerders wegvallen? In eerste instantie was er geen overheidssteun voor de media, en wie zou verwachten dat ondernemers in deze tijd geld besteden aan advertenties? Ondanks dat, doorzetten, doen wat kan, blijf bezig, samen met de vrijwilligers vooral doorgaan, tandje extra! De overheidssteun kwam er, en ook vanuit Google werd een bijdrage geleverd. Vol waardering bleven ook een groot aantal adverteerders ons trouw…

Dat dit meer dan een jaar onze dagelijkse aandacht zou vragen had misschien niemand verwacht. Dat jaar is voorbij, nu kijk ik uit naar opbouw, de zomer, het vaccin. Daarna weer een bruisende samenleving, en weer veel leuke activiteiten in onze media!

Klik en lees hier alle verhalen uit deze serie