brabantspronkjuweel

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum (deel 3)


5 maart werd in Oisterwijk de eerste coronabesmetting geconstateerd. Samen met een aantal inwoners blikken we deze week terug.Hele treurige en hele mooie ervaringen kwamen dit bijzonder turbulente jaar voorbij, met ongewenste impact en tegelijk ook veel gewaardeerde hulp aan elkaar. U leest over een jaar met ups en downs.

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum

Roland Smulders – Schijver en columnist

Roland Smulders – Schrijver en columnist

Een beetje heb ik toch wel te doen met premier Mark Rutte en minister Ferd Grapperhaus als die twee moeten vertellen dat zij zijn verslagen door de Grote Smurf van de viruswappies, Willem de Waanzinnige. Het zal je maar gebeuren. Dan sta je als leiders van een land in nood echt in het overheidshemd. Na een jaar corona wil het nog steeds niet lukken zaken gewoon op een goede manier te regelen. Na mondkapjes, testen en vaccins is het deze keer de avondklok die de lakmoesproef niet kan doorstaan. In allerijl moeten er noodverbanden worden aangelegd om te voorkomen dat het virus op de valreep toch weet te winnen.

Willem heeft er geen boodschap aan. Hij verkeert in de hogere sferen van zijn overwinningsroes en roept iedereen op nog dezelfde avond de Nederlandse pleinen te bestormen voor een gezellig partijtje virusswappen. In zekere zin zou je hem als de ideale schoonzoon kunnen beschouwen. Hij is precies wat je iemand gunt die als puber jarenlang het bloed vanonder je nagels heeft geperst.

Het avondklokdrama komt op het moment dat ik zit na te denken over mijn bijdrage aan een soort herdenking van een jaar corona in mijn woonplaats Oisterwijk. Of ik maar even wil opbiechten wat de periode met mij heeft gedaan. Wat waren mijn gedachten en angsten? Kennelijk was ik in de ruim driehonderd columns niet duidelijk genoeg, of de vragensteller heeft geen zin zich daarin te verdiepen. Hoe dan ook: ik heb werk te doen en dan kan ik geen afleiding gebruiken in de vorm van een zot met de Ambitie een Nederlandse Fidel Castro te worden.

Volgens het archief van mijn columns maakte ik mij in het begin van de crisis geen grote zorgen. Nederland ging gebukt onder een intelligente lockdown, maar voor mij veranderde er welbeschouwd weinig. Ik mocht niet naar de kapper en de tandarts, activiteiten waarvan ik sowieso niet veel moest hebben. Voor de rest ging het leven zijn gebruikelijke gang. Bezorgd werd ik pas toen allerlei deskundigen opdoken in talkshows met de waarschuwing dat dikke mannetjes vanaf een zekere leeftijd een grote kans liepen onfortuinlijk aan hun einde te komen. Ik wil dan wel in bed overlijden, maar niet op korte termijn en al helemaal niet aan de beademing van Diederik Gommers.

Bovenal ben ik echter bang voor figuren die vinden dat ik mijzelf maar moet beschermen tegen corona. Figuren die staan te juichen als een rechter met oogkleppen het nemen van maatregelen ook niet zo belangrijk vindt. Wat het voorbije jaar mij heeft geleerd, is dat gezond verstand geen vanzelfsprekendheid is.

Klik en lees hier alle verhalen uit deze serie