ondernemers

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum (deel 12)


5 maart werd in Oisterwijk de eerste coronabesmetting geconstateerd. Samen met een aantal inwoners blikken we deze week terug.Hele treurige en hele mooie ervaringen kwamen dit bijzonder turbulente jaar voorbij, met ongewenste impact en tegelijk ook veel gewaardeerde hulp aan elkaar. U leest over een jaar met ups en downs.

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum

Hans van Brunschot – Filmmaker en Kunstenaar 

Hans van Brunschot – Filmmaker en Kunstenaar

5 maart 2020. Niet echt een datum die meteen een lampje doet opflikkeren zoals bij 26 april 1986 of 11 september 2001. Waar ik was op het moment dat bekend werd gemaakt dat het coronavirus ook Oisterwijk had bereikt? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten.

Er werd in die dagen nog lacherig gedaan over  het advies om geen handen meer te schudden en in je elleboog te niesen. De eerste mondkapjes-dragers in de supermarkt werden nog wat meewarig versleten voor aandacht-zoekende-gezondheidsfreaks. Dat zij degene waren die als eersten begrepen dat het onbekende virus zo’n impact zou hebben op ons leven bleek later.

Op zondag 15 maart 2020 om 18.00 uur wordt ook voor de rest van onze kleine gemeenschap duidelijk dat dit niet stilletjes aan ons voorbij zal gaan. Kijkend vanuit het raam op de eerste verdieping van Den Boogaard zie ik de horeca aan het plein leegstromen. Ook de galerie, waar op dat moment de expositie van KinderKunst Moergestel loopt, wordt ontruimd en er gaat een zompige deken over het normaal zo bruisende culturele leven in dit Brabantse dorpje. Alles valt stil. Angstig wordt ik er niet van, eerder verdrietig, omdat de mooie dingen in dit leven nu even niet kunnen. Je mist de gesprekken met de mensen waarmee je zo goed kunt praten. Je mist de ongedwongen sfeer van “ons kent ons” op de terrassen, je mist de kastelein die al weet wat je gaat bestellen. Je mist die aardige man die telkens op zijn fiets uit Oisterwijk komt om hier met ons te genieten van zijn witte Trappist…

En dan zijn daar de eerste berichten over besmettingen in de omgeving, in jouw dorp, in jouw wijk en in jouw straat. Het komt dichterbij en kruipt onder je huid. Je wereld wordt kleiner en je vrijheid beperkt door noodzakelijke maatregelen. Maar voor ons is het te doen. Wij hebben geen zaak die we gedwongen moeten sluiten. Wij wonen niet zes hoog en staan meteen in de natuur als we buiten komen.

Natuurlijk kijk ik uit naar het moment dat “alles” weer kan. Maar zal ook zeker tevreden zijn als het ietsje minder wordt dan het was. “Het hoeft niet op”, was een gevleugelde uitspraak vroeger bij ons thuis. Misschien moeten we ook zo over het leven gaan denken. Al wordt het ietsje minder, er is nog genoeg…

Laten we die gedachten koesteren op en na 5 maart, de dag dat in 2020 bekend werd gemaakt dat het coronavirus Oisterwijk had bereikt.

Klik en lees hier alle verhalen uit deze serie