ondernemers

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum (deel 10)


5 maart werd in Oisterwijk de eerste coronabesmetting geconstateerd. Samen met een aantal inwoners blikken we deze week terug.Hele treurige en hele mooie ervaringen kwamen dit bijzonder turbulente jaar voorbij, met ongewenste impact en tegelijk ook veel gewaardeerde hulp aan elkaar. U leest over een jaar met ups en downs.

Een jaar lang corona in Oisterwijk, een ongewenst jubileum

Wil Oerlemans – Muzikant en lid Dorpsraad

Wil Oerlemans – Muzikant en lid Dorpsraad

Covid-19 ofwel Corona heeft op verschillende manieren voor veel mensen het afgelopen jaar roet in het eten gegooid.

In juni 2019 heb ik, na 47 jaar gewerkt te hebben, besloten te stoppen met werken. Dat leek me ook een goed moment om mij aan te sluiten bij de dorpsraad Moergestel. Onderwerpen genoeg die van belang zijn voor ons dorp. Een van de speerpunten is woningbouw voor starters. Om de jongeren te horen zouden we op 16 maart 2020 een bijeenkomst houden in Den Boogaard. Afspraken gemaakt, posters gemaakt en de pers benaderd. En dan komt de regering met maatregelen. De bijeenkomst moet worden afgezegd. Tegenvaller, maar gelukkig is het maar tijdelijk.

Ik speel in een band die muziek maakt uit de jaren zestig. Op 14 maart 2020 hadden we een optreden in Den Boogaard gepland. Voorbereidingen in volle gang, posters gemaakt, social media ingeschakeld, pers benaderd. Ook dit evenement kon niet door gaan. De repetities zijn gestopt, de optredens gecanceld. Tegenvaller, maar gelukkig is het maar tijdelijk.

Ook Muziekvereniging Prinses Juliana, waar ik bestuurslid van ben, wordt geconfronteerd met de maatregelen. Repetities en optredens komen te vervallen. En het bestuur moet zich buigen over vragen als; wat te doen met de salarissen van de dirigenten, kunnen we wel in kleine groepje repeteren of mag dat ook niet? Hoe houden we de leden betrokken? Wanneer mogen we weer aan de slag en hoe zullen we het dan aanpakken? Tegenvaller, maar gelukkig is het maar tijdelijk.

In die periode verblijft mijn moeder in het verzorgingshuis Stanislaus. Bezoek is lastig. Dan weer wel, dan weer niet, met beschermende kleding zonder beschermde kleding. Altijd met mondkapje. Omdat ze al dementerend is herkent ze ons niet. Op 10 januari 2021 komt ze te overlijden. De uitvaart organiseren in deze coronatijd is lastig. Een koffietafel om met familie en bekenden afscheid te nemen is niet mogelijk. Niks tijdelijk. Dit is definitief.

Ik had de tijd dat ik thuis ben mij anders voorgesteld. We doen natuurlijk nog steeds de dingen die wel kunnen. Samen met Simone, mijn vrouw, wandelingen maken, een paar keer in de week hardlopen, muziek maken. De kinderen komen regelmatig langs en we proberen zoveel mogelijk rekening te houden met de maatregelen.

En zo zal iedereen wel zijn of haar verhaal hebben. Het zijn rare tijden. Belangrijk om elkaar niet uit het oog te verliezen en vol te houden tot we deze crisis ook weer bezworen hebben. Dat het gaat lukken, daar ben ik van overtuigd.

Klik en lees hier alle verhalen uit deze serie