ondernemers

Corona-PROEF


Aan het begin van 2020 bevond ik mij met één half been in de wereld. Ik was net verhuisd naar Oisterwijk, worstelde met een flinke burn-out en het lukte maar niet om mijn leven hier op te pakken. Ik had geen enkel vertrouwen in mezelf of anderen en ik voelde me zo kwetsbaar dat alles buiten mijn voordeur een reële bedreiging leek. Sociale situaties waren een opgave die ik nauwelijks te boven kwam. Ik kon niet meekomen. Vaak had ik vóór de middag de dag al opgegeven, de gordijnen weer dichtgetrokken om wanhopig onder een dekentje op de bank te verdwijnen. Ik voelde me totaal mislukt.

En toen kwam corona..

De wereld ging op slot en stopte met draaien. Werken op locatie, sporten, sociale aangelegenheden en vrijwel alle vormen van (vrije)tijdsbesteding werden stilgelegd. Daar werd míjn wereld niet veel kleiner van. Wel overzichtelijker. Overal hoorde ik van mensen hoe moeilijk ze het vonden om de hele dag thuis te moeten zitten; om niet zomaar even ergens naartoe te kunnen, zich eenzaam te voelen, bang te zijn om zich tussen de mensen te begeven. Om hun dagelijkse structuur te moeten vormgeven- en behouden; koortsig op zoek naar bezigheden om maar niet aan zichzelf en het niks ten onder te gaan.

Schrijf jij ook een verhaal?

Om dagen niemand te zien of spreken. Voor veel mensen was dit het einde van de wereld. Voor mij al jaren de dagelijkse realiteit. En voor het eerst voelde ik me gesteund in mijn worsteling.
Nooit eerder werden gevoelens van eenzaamheid en angst zó massaal beleefd en gedeeld. Opeens was iedereen slachtoffer van het “eenzaamheidsvirus” dat zich met corona wereldwijd had verspreid. We waren verbonden in eenzaamheid en die verbinding was voelbaar.

Niet langer behoorde ik tot die worstelende minderheid die ongezien door het leven ging, en ineens bevond ik mij aan de andere kant van de streep. Waar veel mensen versomberden onder dit ongekende isolement (en de overheersende focus op wat er vooral níet meer kon), voelde ik me gesterkt door de ervaring dat ik in deze omstandigheden wél overeind kon blijven.
Sterker nog, ik gedijde in die eerste maanden.

Gek genoeg voelde ik me totaal niet geïsoleerd. Ik voelde me juist enorm bevrijd, want ik hóefde niks meer! Ik hoefde nergens naartoe. Geen sociale situaties waar ik mezelf moest laten zien, geen verplichtingen, sociale normen en verwachtingen die ik toch niet kon waarmaken. Het was een omgekeerde wereld. De buitenwereld waar ik zo vervreemd van was had zich vervormd tot de wereld die ik kende. De lockdown en deze nieuwe “anderhalvemetersamenleving” hadden een hoop sociale struikelblokken uit de weg geruimd en daarmee mijn gevoel van isolement opgeheven. De druk viel weg, en dat maakte de weg vrij voor mijn vrije wil.

Opeens had ik de mogelijkheid – en het excuus – om vanaf een afstandje contact te hebben met anderen. Thuis in mijn eigen omgeving, vanachter het scherm van mijn laptop of mobiel, hoefde ik niet bang te zijn voor de dreiging van buiten. Dat gaf mij de veiligheid om te oefenen; om ook op moeilijke dagen, als ik me bang, verdrietig en kwetsbaar voelde, de verbinding met anderen aan te gaan. Om mezelf te laten zien. En mijn baaldag ook. Zo vond ik in die eerste maanden een stukje zelfvertrouwen terug en…

Marloes
32 jaar

Benieuwd naar de rest van het verhaal? De Bibliotheek stelt een boek samen bestaande uit coronaverhalen die zijn opgehaald onder de inwoners van alle kernen van de Gemeente Oisterwijk. Dit doen we in samenwerking met de Gemeente Oisterwijk. In maart is het boek te lezen in de Bibliotheek. Je kunt je verhaal nog inleveren tot 26 februari 2021. Kijk voor de voorwaarden op www.bibliotheekmb.nl/oisterwijk