banner

Het is een moeilijke tijd


Het is een moeilijke tijd. Een tijd waarin niet alleen angst is voor besmetting met het virus. Er is ook het gevaar van eenzaamheid en de psychologische gevolgen daarvan, die kunnen even zeer ontwrichtend en gevaarlijk zijn.

De laatste dagen hoor ik regelmatig hoe mensen hun partner, die misschien al enige tijd geleden overleden is, intenser en meer missen, dan voor de pandemie. En dat zal zeker gelden voor diegenen, voor wie het verdriet nog heel vers is.

Hoewel we weten dat een berichtje of een appje, een kaartje of een telefoontje een werkelijke ontmoeting nooit kunnen vervangen, merk ik zelf hoe je er wel wat hoopvoller en blijer van kunt worden. Van een teken van leven van de kinderen of kleinkinderen, een telefoontje van een vriend(in), twee paashaasjes in één klein, doorzichtig pakje als verrassing van degenen die de boodschappen voor ons deden.

Een moment van rust en bezinning, in de zon met uitzicht op de bloeiende bloesem … (Foto Karin Segers).

Voor mijzelf is het ook heel belangrijk om te blijven dromen van een dag dat dit allemaal voorbij zal zijn. Een stip te zetten op de horizon en mocht het dan nog niet voorbij zijn, pas dan weer op zoek te gaan naar nieuwe veerkracht. Uit te zien naar de dag dat we weer samen onze feesten kunnen vieren, maar ook werkelijk nabij kunnen zijn in verdriet en gemis.

In de lotgenotengroepen hebben we het vaak over eb en vloed. Dat beeld kun je ook voor heel het leven gebruiken. Leven kan niet zonder tranen, schaduw zal er ook altijd zijn in ons leven. Het gaat er om dat we alles de tijd geven die het verdient, de pijn van het verdriet in de ogen durven kijken, maar ook onze ogen open houden voor het goede en het mooie van het leven. Ergens las ik een uitspraak van iemand die voor zijn leven gewond was en littekens zou houden: “Ik wil een heel mens zijn die dit prachtige leven omarmt en zijn wonden kent.” Wat een krachtig verlangen spreekt daaruit, moed en veerkracht. Het deed me denken aan een van de drie bomen uit het verhaal van Manu Keirse, uit Vingerafdruk van verdriet.

Tijd heelt geen wonden
Tijd leert je leven met verdriet
en wachten
zeer geduldig
tot je weer schoonheid ziet.
En tot de tederste herinneringen
zo diep vertakt zijn in je ziel
dat ze die zere plekken kunnen overgroeien.
( Kris Gelaude)

Ook na deze moeilijke tijd zullen we het leven en elkaar weer kunnen omarmen. Weer schoonheid leren zien en hoewel het misschien nog lang niet zo ver is, tovert de lente ons dat beeld voor ogen van hoop en vertrouwen.

Leven wordt opnieuw geboren
Witte bloesem aan de bomen
Wonden helen in ons hart.
( Marijke de Bruijne)

Ik wens ieder moed en veerkracht, geduld maar ook dat verlangen toe, dat open ogen en handen heeft om het mooie en het schone te gaan zien en ontvangen,

Wil van Egmond

 

Hulp nodig? Kijk even bij onze informatie over Corona in Oisterwijk.

DTZ logo low