banner

Oisterwijker krijgt dwangsom van 20.000 euro of is dakloos


Inwoners, recreanten, college van Burgemeester en Wethouders en de gemeenteraad raken allen aan dit dilemma: Handhaven of zorgplicht?

Een enorm dilemma; enerzijds de juridische handhaving en anderzijds het stelpen van de woningnood.

Er loopt een langslepende gemeentelijke procedure, met een dwangsom van 20.000 euro, tegen een bewoner die volgens de gemeente illegaal verblijft op vakantiepark Rustiek. Volgens die bewoner heeft hij geen keuze, anders dan op straat verblijven, of af en toe bij vrienden gaan slapen.

Permanent bewonen
Bewoners van vakantiepark Hermitage hebben afgelopen jaar een verzoek ingediend om permanente bewoning van hun recreatiewoning te legaliseren, zover bekend is aldaar (nog) geen sprake van handhaving en ook op Rustiek zouden meerdere bewoners hun vaste bewoning hebben.

Volgens een woordvoerder van de gemeente is ‘permanente bewoning van recreatiewoningen in onze gemeente niet toegestaan gelet op het Bestemmingsplan verblijfsrecreatieterreinen. Gasten mogen dus alleen recreatief verblijven op de parken.’ Meerdere inwoners staan wel op dat adres bij de gemeente ingeschreven, zo blijkt, maar ze mogen er niet vast verblijven. ‘Indien iemand voldoet aan de voorwaarden kan die persoon een tijdelijke gedoogverklaring krijgen voor maximaal 1 jaar, zonder verlenging.’

Maar wat moet je dan daarna? ‘De gemeente is niet verantwoordelijk voor herhuisvesting wanneer mensen in strijd met de bepalingen op recreatieparken wonen. Wel kan de gemeente kwetsbare doelgroepen in contact brengen met maatschappelijk werk, dit is dan ook veelvuldig gebeurd. De gemeente of maatschappelijk werk heeft geen invloed op de wachtlijst bij de woningbouwvereniging, maar deze partijen werken wel samen om tijdig te signaleren en zaken op te pakken, bijvoorbeeld mensen aanmoedigen zich in te schrijven bij de woningbouwvereniging. Zo willen we voorkomen dat mensen op straat belanden en een passende woonruimte vinden binnen de gestelde termijnen.’

Op straat

De ingang van Park Rustiek, waar bewoning niet is toegestaan (Bron: Google Maps)

Passende woonruimte vinden, binnen de gestelde termijn, is iets wat niet iedereen lukt. De  uitleg van de gemeente pakt in de praktijk dan ook anders uit, zo blijkt uit stukken die onze redactie heeft ontvangen. Het betreft in dit geval een meneer die na verlies van werk en scheiding zijn huis uit moest, geen andere woonruimte kon krijgen, en vervolgens zijn intrek nam in zijn vakantiewoning.

Want wat moet je anders? Particuliere huur is niet te betalen, wachtlijsten voor sociale huurwoningen lopen al snel op tot 11 jaar, bij vrienden en familie intrekken kan ook niet zomaar, zeker niet voor een langere periode. Je huisje verkopen levert niks op, en bovendien zit je dan zéker zonder dak boven je hoofd!

Handhaven
Duurt deze situatie wat langer, dan gaat de gemeente handhaven. Bewijs dat je daar 365 dagen per jaar woont hebben ze niet, je bent niet altijd aanwezig, dat heeft de controleur ook vastgesteld, je slaapt soms ook elders. Maar toch, je staat daar wel ingeschreven, want tja, wat moet je dan?

Het is de wet, en of die wet redelijk en billijk is, daarover mag de rechter zich buigen. Niet nadat er een bezwaar is ingediend, en er na meer dan een jaar alsnog een dwangsom volgt. Dat dit voor de psyche van de mens niet gezond is, mag logisch zijn. De juridische processen die jaren lopen, met briefwisseling waar een jaar tussen zit, ondertussen een onbetaalbare dwangsom van 20.000 euro dat als ‘Zwaard van Damocles’ boven je hoofd hangt…

Een ‘gevecht’ is onvermijdelijk. Al zou je er met een goed gesprek uit willen komen, het lijkt een onmogelijke zaak. Enerzijds de juristen van de gemeente, onder leiding van het college (Burgemeester en wethouders); andere kant het individu, die toch al in een emotioneel en financieel onwenselijke situatie terecht is gekomen en deze zorgen erbij krijgt. Ook voor de gemeente lastig, die voor haar inwoners zowel een handhavingsplicht als zorgplicht kent.

Dilemma
Het dilemma: wachtlijsten sociale huur van +/- 11 jaar; geen geld voor dure huur of koop; recreatiewoning bewonen mag niet; vertrek binnen zes maanden met dwangsom van 20.000 euro; een gemeente die jou toch graag aan een reguliere woning wil helpen, maar dat niet kan…

Het lijkt dweilen met de kraan open. Recreatiewoningen zijn er niet voor vaste bewoning; zouden ze dat wel doen zorgt dat voor andere problemen. Tegelijk is er een enorme behoefte aan zeer goedkope 1-2 persoons woningen. De gevolgen van deze woningnood zijn sociaal onwenselijk en financieel niet te dragen, met stevig oplopende kosten van ambtenaren, juristen, therapie, schuldsanering en noodopvang tot gevolg.

Hoe om te gaan met dit dilemma? U leest er hier meer over.