banner

De buurvrouw wil een wilsverklaring


Wat als…? De buurvrouw woont nog steeds zelfstandig. Met wat hulp redt ze zich wel. Ze is graag op zichzelf, het is niet zo’n groepsmens. Haar grootste angst is om dement te worden en verplicht naar een verpleeg- of verzorgingshuis te moeten. “Daar ga ik niet heen,” zegt buuf al jaren. “Nie ammel tusse die meesse”.

Van een Oisterwijkse mantelzorger, uit de dagelijkse praktijk.

Voor haar hoeft het leven niet gerekt te worden als de hemelpoort al open staat. Buuf wil de regie over haar leven zelf in handen houden zolang het kan. Ze weet heel goed wat ze wel en wat ze niet wil en ik begrijp haar volkomen. Euthanasie, doodgaan, daar praat je niet zo gemakkelijk met iemand over. Maar met buuf wel, we zitten op een lijn. Maar ‘wat als…’?

Er moeten wel wat papieren worden ingevuld, een beetje hulp is welkom.

De zoon van Buuf heeft zich met zijn moeder al eens in ‘wat als…’ verdiept, maar nog niets op papier gezet. Toevallig heb ik net mijn wilsverklaringen opgesteld en ik vraag aan buuf en haar zoon of ze de voorbeelden willen inzien. “Ja graag’’, zegt haar zoon, “dan neem ik ze met mijn moeder door”. Hij vraagt me nog wat uitleg en enkele maanden later heeft buuf al haar wilsverklaringen ingevuld, ondertekend en besproken met de huisarts.

Buuf houdt nu zo lang mogelijk de regie over haar leven. ‘Wat als…’ ligt nu eindelijk vast.

 

DTZ logo low

Delen: