banner

De wekelijkse column van Roland Smulders


Columnist Roland Smulders neemt u mee, een kijkje in zijn Oisterwijk:

 

Schrijver en columnist Roland Smulders (Foto: Iris de Groot)

Olifantenpaden

Hoewel ik een echte Oisterwijker ben en Oisterwijk toch echt geen wereldstad kan worden genoemd, zijn er hele stukken waar ik al veertig jaar niet ben geweest. Er wonen natuurlijk ook mensen die ik ken, maar omdat ik niet de gewoonte heb zomaar op bezoek te gaan, is er niets dat me dwingt die stukken van mijn woonplaats te betreden. Schandalig eigenlijk, dat weet ik diep van binnen ook wel, maar niet schandalig genoeg om te veranderen.

Ik ben iemand van vaste gewoonten. Bijpraten doen we wel als ik die mensen toevallig tegenkom op bekend terrein. In de Dorpsstraat voor de deur van de winkel waar ik mijn pijptabak haal bijvoorbeeld. Als het weer een beetje meezit, kun ik daar met de fiets aan de hand prima de laatste nieuwtjes uitwisselen. En als het me gaat vervelen, is het een kwestie van nadrukkelijk op mijn horloge kijken en roepen dat ik nog iets moet doen. Ik heb het razend druk tegenwoordig. De volgende keer praten we wel verder.

Om mezelf door het dorp te verplaatsen, heb ik vaste routes. Het zijn mijn olifantenpaden, zou je kunnen zeggen. Ze hebben zich gevormd omdat het de gemakkelijkste manieren waren naar het centrum en weer terug te fietsen. En zoals een olifant aan zijn paden hecht, vind ik het hoogst irritant door werkzaamheden gedwongen te worden een andere doorgang te zoeken. Er mag van mij best aan de weg worden gewerkt – al twijfel ik soms aan het nut van een complete reconstructie – maar de wegwerkers moeten het wel zo organiseren dat ik er geen last van heb.

Maandenlang was ik gedwongen om te rijden, omdat de verkeerssituatie op mijn aanvliegroute aangepast werd aan de eisen van de moderne tijd. Nu was de ellende voorbij, las ik in het plaatselijke blad en opgewekt fietste ik weer via de vertrouwde route langs de spoorlijn naar het centrum. Opgewekt tenminste tot de plek waar de weg abrupt eindigde en ik maar te voet verder moest zien te komen over een paar wiebelende, stalen platen die in de berm waren neergekwakt. Daarna had ik een humeur om op te schieten.

Verkeerssituaties aanpakken is in Oisterwijk traditioneel een zaak van ‘trial and error’. Er wordt enthousiast aan een project begonnen en vervolgens worden er net zolang verbeteringen aangebracht tot de boel enigszins naar behoren functioneert. Dat het op die manier veel geld en veel tijd kost, lijkt niemand te storen. Het is onderdeel van de Oisterwijkse bestuurscultuur en die verander je niet zomaar. Ik moet gewoon nog een jaartje geduld hebben. Uiteindelijk komt er wel iets uit de bus waarmee ook ik kan leven.

Roland Smulders

 

 

Delen: