banner

Sociaal actieve asielzoekers Oisterwijk uitgewezen


Lieve Janssens en Jan Weeda trekken zicht het leed aan van een zeer lokaal betrokken asielzoekersgezin die veel doen in de Oisterwijkse samenleving. Een persoonlijk schrijven dat inzage geeft in de wens en inzet tot goed samenleven, spanning en zorgen over hun toekomst en veiligheid.

Bedreigd, gevlucht… en teruggestuurd?
Hoopvol vluchtte de familie Hakimi/ Seyfi ruim 4 jaar terug naar familie in Nederland, nu vrezen ze terugkeer naar een bedreigende situatie.

Als teruggaan naar Afghanistan ter sprake komt zie je de angst in de ogen van 10 jarige Shahin. Hij denkt aan de vlucht vier jaar terug, groten deels te voet, die hij met zijn 2 zusjes (toen 4 en 6 maanden), moeder Latifeh, oma Seyfi, neef Haron en vader Hakim aflegde. ‘Dat nooit weer. Niet weer zo ver lopen en nog eens lopen’. De werkelijke dreiging en de gevolgen van teruggaan worden hem bespaard. De impact daarvan is moeder Latifeh wel duidelijk. Ze heeft de moed verloren en raakte na gebruik van een overdosis pillen in het ziekenhuis.

Vier jaar geleden vluchtte het gezin Hakimi-Seyfi uit de omgeving van Herat naar Europa. De strijd met Taliban in hun vaderland kostte vader Hakim bijna het leven. Een persoonsverwisseling maakte dat niet hij maar een ander die in zijn bestelbus reed werd vermoord. Maar de grond werd te heet onder de voeten, dat was wel duidelijk. Er was persoonlijke dreiging vanuit Taliban en nu ook dreigde wraak als gevolg van de vergissing bij de aanslag. Een materieel goed leven werd achtergelaten met de hoop op een veilige plek. Naar Europa, Nederland waar 2 broers Seyfi al jaren wonen, ondernemers zijn het. De een in Deventer, de ander in Boxtel. Een 3e broer woont in Duitsland.

AZC Oisterwijk (Bron: Google Maps)

Meer dan 7000 kilometer werd afgelegd, grote stukken daarvan te voet, een barre en moedige tocht. Enig moment kwamen ze terecht in Bungalowpark ‘de Beersche bak’ dat net was gehuurd door COA voor opvang van vluchtelingen. De grote groep vrijwilligers rond deze opvang, nog altijd actief onder de naam ‘Nieuwkomers Oirschot’ raakte zo met de familie in contact. En zo kwamen ook ondergetekenden in contact met de familie.

De situatie in Afghanistan verbetert ondertussen niet. Hakims beste vriend kwam deze zomer bij een aanslag onlangs om het leven, vlak daarna verdwenen 6 mannen uit hun dorp, spoorloos, niets meer van vernomen. Gegijzeld? Omgebracht? In augustus kwam bij het bombardement van een bruiloft in Kabul 63 mensen om het leven, 183 mensen gewond werden. De aanslag is opgeëist door IS, net als Taliban nog altijd actief in het land.
Eind juli kwamen 32 mensen om bij een aanslag op een bus die reed van Herat naar Kandahar. Er zit geen enkel schot in de situatie sinds de bomaanslag op Amerikaans consulaat in Herat (2013) door Taliban. Vliegmaatschappijen beschouwen het luchtruim boven Afghanistan als onveilig en mijden het. Internationale uitspraken stellen niet gerust. Zo haalde Jorrit Kamminga op 5 augustus in TROUW, Trump aan: “Trumps recente opmerking dat hij een plan op de plank heeft liggen waarin hij in een week tot tien dagen de oorlog zou kunnen winnen door tien miljoen Afghanen te doden (ruwweg een derde van de bevolking) is het zoveelste diplomatieke dieptepunt. Letterlijk zei hij dat dan Afghanistan van de aardbodem zou verdwijnen.”

Ondertussen verblijft de familie verblijft nu ca 4 jaar in Nederland. Met de spanning die het verloop van het proces rond de asielaanvraag, trekken de inmiddels 9 verplaatsingen die ze meemaakten een extra grote wissel op de familie. Desondanks spannen zij zich in een bijdrage te leveren aan de samenleving. Zij laten zich kennen als betrokken en sociale, deelnemende mensen. Deze betrokkenheid doet hen en de omgeving goed.
Hakim is een sociale behulpzame man, binnen het AZC en daarbuiten. Ook Latifeh zet zich in waar mogelijk. Voor Stichting Oisterwijk Centraal en ‘Ontmoeiting in beweging’ verzorgt Hakim al enige tijd 4 uur zwemmen met ouderen, hij let op en helpt waar kan. Ook helpt hij bij het Project Groen voor Grijs, tuinieren in de wijk Waterhoef in Oisterwijk. Hij is trouw en punctueel met zijn afspraken. Naast zijn hulp bij zwemmen met ouderen en het project Groen voor Grijs helpt Hakim wekelijks 1 of 2 dagdelen als vrijwilliger in de tuin bij NieuwTij, school voor zelfontwikkeling, in Oostelbeers.

Mensen in het AZC kunnen rekenen op zijn hulp met problemen met hun fietsen. Wekelijks ook werkt hij in de Kringloop Winkel. Hij zet zich in als vrijwilliger bij bijzondere bijeenkomsten binnen AZC en in Oisterwijk bij activiteiten van Stichting Oisterwijk Centraal. Zowel Hakim als Latifeh zijn mensen die gelijk opgenomen worden, iedereen is dol op ze horen er ook echt bij.

Latifeh Seyfi helpt ouderen indien mogelijk bij ‘Ontmoeting in beweging’ waarmee ze in contact kwam door het volgen van zwemlessen. Waar mogelijk volgt ze informatieavonden bij Gezond en Natuurlijk. Betrokken en geïnteresseerd volgt ze workshops over voeding, opvoeding, gezondheid, basis zorg verzekeringen, apotheek, huisarts, ziekenhuisbezoek. Haar fysieke en psychische gezondheid is labiel. Zij werd onlangs opgenomen in het ziekenhuis na gebruik van een overdosis aan pillen, ingenomen als gevolg van uitzichtloosheid van de situatie. Haron Hakimi werkt als vrijwilliger in Restaurant Sarban in Tilburg en volgt -met positief resultaat een Horeca opleiding bij de Rooi Pannen in Tilburg.

De kinderen Hakimi, zover leerplichtig, gaan inmiddels sinds kort, en misschien maar voor kort, naar scholen in Oisterwijk. Recentelijk zijn 2 van de kinderen op kamp geweest. De leidsters schreven mij dat zowel Shahin (10 jaar) en Boshra (8 jaar) heel onzeker waren in hun gedrag. Een zo stabiel mogelijke situatie is ook voor hen van belang.

Oma Seyfi heeft een zwakke gezondheid. De onzekere situatie van de familie en de problemen van haar kleinkinderen en de dochter werken niet mee…. Haar gezondheid is labiel. Ze is meerdere malen, voor het laatst op 23-08, met de ambulance weg gebracht in verband met ernstige astma aanvallen als gevolg van stress. Haar al jaren in Nederland en Duitsland wonende zonen ondersteunen waar mogelijk.

Soms put vader Hakim hoop uit de woorden ‘Inshallah’. Op andere momenten lees je de angst in zijn ogen bij het sombere nieuws uit het vaderland of bij de vrees voor een negatief besluit over de asielaanvraag. Begin augustus hielden vrienden van de familie een bijeenkomst met hen om hen een hart onder de riem te steken, hun hoop en vertrouwen uit te spreken nu duidelijk was geworden dat er een definitieve uitspraak over de asielaanvraag zou zijn op 28 augustus kon worden verwacht. Rond die tijd kreeg een Afghaanse familie die ook in AZC Oisterwijk woont asiel, de vreugde was groot en het vertrouwen voor de Hakimi’s nam toe.

Geen asiel
Inmiddels echter is het besluit bekend en de eerdere vrees voor een negatief besluit bleek gegrond: Geen Asiel. Moeder Latifeh brak, belandde in het ziekenhuis. Psychologisch onderzoek en rapportage melden voor alle gezinsleden vormen van trauma, begrijpelijk en ook droevig. Na de spoedopname van Latifeh in het ziekenhuis was de diagnose: ‘niet veilig voor zichzelf, instabiel en daarmee een instabiele situatie voor haarzelf en het gezin.’ Hulp kan niet worden verwacht omdat de status niet duidelijk is.

Een zoveelste verplaatsing hangt in de lucht, ten koste van psychische en fysieke gezondheid van gezinsleden. De veiligheid van hun kinderen is hun alles waard. Ondertussen is de uitspraak van IND opnieuw: geen asiel. In gesprekken met de Dienst Terugkeer en Vertrek wordt de familie voorbereid op vertrek. Ondertussen loopt er een beroep bij de rechtbank tegen de uitspraak van IND en worden de kinderen opgenomen op een nieuwe school in Oisterwijk. Verandering op verandering, in blijvende onzekerheid.

De kring rond dit gezin is er van overtuigd dat de familie een verrijking is van onze samenleving. Hun inzet, betrokkenheid, werkwilligheid draag- en veerkracht zijn inspirerend en een voorbeeld voor velen van ons, in ieder geval van ondergetekenden. Dat een terugkeer in ieder geval niet zal bijdragen aan de broodnodige rust en stabiliteit, een aanslag op de gezondheid zal zijn is wel duidelijk. Erger gevolgen willen we niet aan denken, hoe reëel deze ook zijn.
We hopen van harte dat dit schrijven -op welke manier dan ook- een bijdrage kan zijn, de kansen helpt keren, het verloop van het beroep tegen de uitspraak van IND ten positieve zal keren.
Wellicht zijn er lezers die voor ons onbekende paden kennen, bereid zijn inspanningen te doen…

Lieve Janssens,
Jan Weeda