banner

Raadslid Haaren gekwetst door burgemeester en wethouder


Haarens raadslid Carine Blom heeft haar gevoelens van ongenoegen en persoonlijke frustratie opgeschreven in een brief. Ze voelt zich minachtend behandeld door de burgemeester en wethouder, onder druk gezet en gekwetst. Lees hier haar brief:

Beste allemaal,
Graag wil ik dit met jullie delen.
In een relatie help je elkaar verder en sta je open voor elkaars wereldbeeld. Je gaat aan de slag om er samen wat van te maken. Je krijgt energie van elkaar. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn maar de intentie is er wel. Je gunt elkaar deel te nemen aan waar je van houdt, je gunt elkaar iets bij te dragen aan de relatie, je gunt elkaar het beste, geluk en plek in de relatie. Je hebt je woord aan elkaar gegeven en je staat voor elkaar en wat je samen hebt. Het gaat om de inhoud, de vorm is dan niet zo belangrijk.

Mocht je een meningsverschil hebben dan praat je het uit, geef je elkaar de ruimte om je verhaal te doen en aan te geven waar het zit en waarom. Je luistert ook naar elkaar met de intentie om elkaar te verstaan, om een aanknopingspunt te vinden, te onderzoeken waar je elkaar mist.

Je gaat aan de slag om samen verder te komen: Als de een verdrietig is of in de war is vraag je wat er is, hoe het komt. En je probeert er achter te komen hoe je het kan verbeteren, veranderen. Je kijkt waar het misgegaan is.

Begrijp je elkaar niet, dan sta je stil en gaat daarmee aan de slag tot dat het opgehelderd is. Wat ook kan betekenen dat je het gewoon anders ziet, vanuit een ander perspectief. Niet meer en niet minder.

Je vernedert elkaar niet en je voelt je niet beter dan de ander, waarom zou je?

Samen op weg om de wereld aan te kunnen, ieder vanuit zijn eigen visie, levenservaring en achtergrond. Met de talenten en mogelijkheden die je hebt. En die talenten en levenservaring zijn soms erg verschillend. Maar dat maakt het ook zo mooi, dat maakt het rijker.

En hier wringt het de laatste tijd bij mij. En dat is ook waarom ik dit op papier gezet heb, uitspreken was geen optie.

Het wringt omdat:
• Als ik bijvoorbeeld vorig jaar de vraag stel of we aan de slag gaan met de gelden die er vrijkomen voor kinderen in armoede, wordt ik weggelachen door de wethouder, inhoudelijk geen antwoord. Vragen om mee te denken of naar tips of ideeën is er niet bij.
• Als je wil vragen of het college in gesprek wil gaan met verenigingen die een noodkreet uiten bestempelt de burgemeester je luidkeels als niet integer. Ik vroeg slechts om een gesprek?!
• Als je als inwoner je betrokkenheid laat horen en je vragen en zorgen neerlegt, in welke vorm dan ook, word je door raadsleden ter plekke of in publicaties erop aangesproken. Er volgt geen correctie of excuses.
• Als je er moeite mee hebt dat er niet in het openbaar gediscussieerd wordt en dat aangeeft, wordt er niet gevraagd: hoe komt het dat je dat gevoel hebt? Wat kunnen we eraan doen om dat weg te nemen?
• Ais je dan een stukje erover schrijft voor in de Meijerij (stuk heet ‘vertrouwen’ en is hier terug te vinden) wordt je door de burgemeester apart geroepen met het nadrukkelijke advies het stuk in te trekken én daarbij het advies de naam van je partij te veranderen. Ik zal de geadviseerde naam niet noemen maar het heeft met ‘schreeuwers’ en ‘minder, minder’ te maken. De vraag hoe de breuk op te lossen, of nader tot elkaar te komen, is nooit gesteld.
• Het sluitstuk is de column van de wethouder deze week in diezelfde Meijerij.

Ik voel me hier niet meer thuis, ik voel me geen onderdeel meer van deze raad en dit college. Ik wil graag op inhoud, met passie en wederzijds respect de dialoog aan gaan. Er samen beter uitkomen voor de inwoners, de omgeving, de kinderen. Aan de slag om het hier fijn te houden en de kinderen een leuke jeugd te bezorgen door onze zorgplicht serieus te nemen. Beleid tegen het licht te houden, bij te schaven. Niet omdat het fout is, maar omdat het beter kan. Niet voor een pluim maar omdat het het leven van de betrokkenen beter en fijner kan maken.

Ook ik heb me, tijdens een raadsvergadering laten verleiden tot boos worden, mijn stem verheffen uit machteloosheid of omdat ik opzettelijk persoonlijk geraakt werd. Mijn excuses daarvoor. Wie volgt?

Carine Blom

Delen: