banner

Oisterwijk wist: evenementen in Insaid geeft overlast


De rode draad in de door de gemeente openbaar gemaakte stukken over Insaid, laat een ambtelijke organisatie zien die bij een eerdere eigenaar creatieve initiatieven afhoudt (lees hierover ook een eerder artikel van Follow The Money), en later voor de komst van een evenementenlocatie de grens van het toelaatbare opzoekt. Een aantal praktische bezwaren van omwonenden en politici werden afgedaan met regels en wetten, zichzelf beseffende dat dit overlast zou opleveren.

Een analyse, na het doornemen van 548 pagina’s:

Uit de openbaar gemaakte documenten, blijkt dat niet alleen inwoners en politici bezwaren kenbaar hebben gemaakt, zoals via de media bekend werd gemaakt, maar ook vanuit centrumhoreca bezwaren werden ontvangen, gericht op de komst van een concurrerend bedrijf in deze omvang. Ook collega ambtenaren onderling, stellen grote vraagtekens ‘of er niet met twee maten gemeten wordt’, en of deze bestemming past op deze locatie.

Insaid gebouw
De gemeente, zo blijkt, heeft de organisatie op het voormalige Insaid pand gewezen, als mogelijke locatie voor voortzetting van hun feestelijke activiteiten. Een pand dat jaren leeg stond en werd gebouwd als kantoor-, showroom en winkelruimte. Veel van de stukken gaan dan ook over het geschikt maken van het pand voor een evenementenlocatie, en de daarbij komende aandachtspunten als parkeermogelijkheden, veiligheid, geluidsoverlast van muziek en vertrekkende bezoekers in de avond en nachtelijke uren. In de brief- en mailwisseling komen deze onderwerpen regelmatig aan bod, waarvan de ambtenaren zelf aangeven dat deze voor overlast zullen gaan zorgen, en waarvan ze ook zelf op voorhand inzien dat hierop problemen te verwachten zijn. Er wordt gezocht naar mogelijkheden, waarbij men in de regelgeving de grens opzoekt.

Ontheffing
Bij een aantal beoogde evenementen staat vermeld dat die grens zal worden overschreden. Hiervoor wil men gebruik maken van een regeling voor incidentele evenementen. Recent uitgevoerde metingen geven ondanks veel klachten geen overschrijding aan, omdat op die momenten de normen volgens deze ontheffing hoger waren gesteld. Deze regeling is bedoeld voor activiteiten, zoals we die bijvoorbeeld kennen bij carnaval, de kermis of zo iets als de viering van Koningsdag. De vraag die de omwonenden, die van deze ontheffing niet op de hoogte waren, nu stellen is of die regeling hiervoor bedoeld is. In die regeling staat naast een incidenteel toegestane overschrijding van de geluidsnorm, ook vermeld dat ‘Overmatig geluidshinder te allen tijde moet worden voorkomen’. Opvallend is dat de gemeente deze regelingen toestaat, wetende dat de normale geluidsniveaus al voor overlast zorgen. De gemeente heeft laten weten, in het vervolg deze incidentele evenementen aan te kondigen, zodat inwoners daarvan op de hoogte zijn. Er is naar aanleiding van de klachten, door de gemeente echter niet besloten deze incidentele ontheffing ongedaan te maken.

Politieke machtsspelletjes?
Terug naar het proces van de vergunningaanvraag,

De zogenaamde ‘Kruimelregeling’ komt intern aan bod, die het voor wethouders mogelijk maakt kleine ondergeschikte aanpassingen in een bestemmingsplan toe te staan, zonder bemoeienis van de gemeenteraad. Hierover zegt de ene ambtenaar dat dit een verplichting is; een andere ambtenaar zegt dat deze regeling niet van toepassing is; de regeling zelf gebruikt het woord ‘kan’.

Als de politiek zich meer met de kwestie gaat bemoeien, en er een discussie ontstaat of de raad al of niet inspraak moet krijgen in de nieuwe afwijkende bestemming, uit een ambtenaar zich hierover naar zijn collega’s: ‘Ik heb de indruk (zacht uitgedrukt) dat dit enerzijds gaat om het machtspelletje tussen raad en college, en anderzijds om het binnenhalen van stemmen voor de eerstkomende verkiezingen.’

De ambtenaren spreken met elkaar over de inwoners, die zich zorgen maken over de aankomende verstoring van hun leefomgeving: ‘Ik heb hier geen trek in…’ en ‘Anders gaan ze daar ook weer over klagen…’ De inwoners worden regelmatig ‘de heren’ genoemd, en in die context worden ze duidelijk als vervelend gezien. Zo gaat ook het standpunt rond: ‘… ze willen dat het pand gesloopt wordt… en alles anders kan op hun bezwaar rekenen…’ Een standpunt dat zover bekend door de bezwaarmakers nooit is geuit.

Ook lezen we een geïrriteerd woord van een wethouder, gericht aan een ambtenaar, als iemand na 5 maanden wachten om antwoord vraagt: ‘Dit kan toch niet waar zijn. Een herinnering aan een eerder toegestuurde brief en dan na 5 maanden een ontvangstbevestiging sturen is een dooddoener. Graag een klantgerichte aanpak. Een fout maken kan, maar dat vraagt wel maatwerk aanpak om die fout toe te geven en een tegemoetkoming in de ontstane gevolgen.’

De aanvrager
Tot slot blijkt ook dat de gemeente (toen en nu), en ook de aanvrager enorm veel werk hebben verzet. Het is heel duidelijk dat bij een dergelijke aanvraag, voor aanpassing van bestemming in zowel regelgeving als fysieke aanpassing, enorm veel werk komt kijken. Vele rapporten, tekeningen, overleg, uitzoekwerk… En ook voor de aanvrager verloopt niet alles soepel. De aanvrager reageert dan ook met enige verbazing, als er stukken missen, of kort voor de opening om aanvullende informatie wordt gevraagd. Net als de inwoners, lopen ook de aanvragers tegen lange procedures aan. Hoe lastig het is, schetst een mailwisseling over iets ‘eenvoudigs’ als de toiletten: Heb je eindelijk afstemming over de voorwaarden binnen het zogenaamde bouwbesluit, volgt daarna nog een extra ‘rondje’ vanwege de regelgeving voor de horeca vergunning. Dezelfde toilet valt onder verschillende vergunningen.

Klachten
De vergunning werd afgegeven, de feesten werden gestart, en worden door de muziekliefhebbers gewaardeerd. De organisatie heeft veel gedaan om klachten te voorkomen; bij inwoners openbaren de vooraf bekende zorgen zich nu in door hen ervaren overlast. Een aantal daarvan zijn niet meetbaar; een aantal daarvan zijn wel meetbaar. Het zijn klachten die door de gemeente voorzien waren en waarvan de afweging is gemaakt dat deze, in het belang van de evenementenorganisatie, door de inwoners ‘voor lief’ genomen moesten worden. Een afweging die de inwoners bij de rechter hebben neergelegd; wacht op behandeling.

WOB verzoek
De vorige week openbaar gemaakte stukken, opgevraagd volgens de Wet Openbaarheid Bestuur (WOB), ongeveer een derde van het totaal, geven inzage in de voorbereidingen van de vergunningsaanvraag en het interne proces. Vele uren en kosten zijn daarbij gemaakt, door zowel gemeente, politici, juristen, evenementenorganisatie als inwoners en media. Een enorme hoeveelheid informatie.  Zonder namen; (bijna) alle personen zijn uit bescherming van het individu weggehaald. Bijna; de namen van ambtenaren en inwoners die we nog aantroffen (bij de redactie bekend) zijn volgens de gemeente per abuis openbaar  gemaakt, en werden door hen alsnog weggepoetst.

Gisteren heeft de gemeente laten weten, dat de wijkagent met de organisatie in gesprek gaat over maatregelen ter voorkoming van overlast op straat, en dat politie en de burgemeester binnenkort poolshoogte gaan nemen tijdens een evenement. De wethouder liet eerder deze week weten in gesprek te willen met alle betrokkenen om te komen tot een oplossing, en ook de politiek buigt zich over hoe dit verder moet, want: Liefhebbers van muziekfeesten waarderen de inzet van de creatieve sfeermakers; omwonenden ervaren verstoring in hun normaal rustige leefomgeving…

Delen: