banner

Identiteitscrisis in Oisterwijkse politiek


Vandaag een ingezonden brief over de crisis in de Oisterwijkse politiek; later deze week geven politici het antwoord op de vraag: Hoe nu verder?

 

DE OISTERWIJKSE POLITIEK ONDERGAAT EEN IDENTITEITSCRISIS

De Oisterwijkse politiek heeft zich in de vorige raadsperiode vooral gekenmerkt door een coalitiebestuur. De coalitiepartijen AB en VVD hadden een meerderheid in de raad, met dank aan de overlopers van het (voormalige – Red. ) CDA, die geen democratische afspiegeling was van de wil van de kiezer. De oppositie, PGB en PrO, zaten er bestuurlijk gezien voor spek en bonen bij.

Een ongewenst situatie, want met zwakke en/of bevriende wethouders kon burgemeester Janssen zijn stempel flink op het beleid drukken. Tot de verkiezingen van 21 maart 2018. De kaarten werden geschud, de inwoners brachten hun stem uit en wat bleek: de ‘oude’ oppositie kon een meerderheidscoalitie vormen, waardoor de rollen zouden worden omgedraaid.

Wat niemand zag aankomen gebeurde: de partijen besloten niet langer in een harnas van een coalitie te willen opereren, ook omdat de kiezer daarmee in ieder geval deels buiten spel stond. Er werd een opzet verkend en uitgewerkt, jammer genoeg achter gesloten deuren, waarbij de partijen in de raad een breed akkoord zouden sluiten, maar waarin niets werd dichtgetimmerd.

Het besturen van onze mooie gemeente zou via voorstellen in de raad worden gerealiseerd, waarbij wisselende meerderheden konden leiden tot een besluit. De raad nam meer afstand van het college zodat ook de wethouders hun voorstellen met verve en inhoud moesten verdedigen om die wisselende meerderheid te krijgen. Zo zouden de juiste voorstellen worden gerealiseerd.

Doordat in het akkoord niets werd dichtgetimmerd, kon er in de raad samen met het college een goede inhoudelijke discussie worden gevoerd en de inwoners zouden er alleen maar baat bij hebben. Een aantrekkelijke gedachte, die ik persoonlijk ook van harte ondersteunde. In deze setting zou je idealiter partijonafhankelijke wethouders hebben, die aangezocht zouden moeten op hun vaardigheden en niet op hun politieke kleur. Het college is immers uitvoerend en dat kan maar beter gedaan worden door professionals.

Hier stopt het sprookje, want er werden tóch wethouders uit de partijen gerekruteerd zonder dat deze echt op hun geschiktheid werden getest, wat je in het bedrijfsleven wél zou doen. Na wat wringen en duwen, niet iedereen was gecharmeerd van de kandidaten, werd het college toch geïnstalleerd. Het duurde niet lang voor de eerste brokken werden gemaakt. Jan de Laat, wethouder voor PrO, stopte na de zomervakantie abrupt en vertrok. De echte reden is mij nooit duidelijk geworden, maar persoonlijk houd ik het op een probleem van Jan de Laat zelf. Alle gezochte argumenten die werden geuit in de pers beschouw ik persoonlijk als baarlijke nonsens.

Na de deceptie die Jan de Laat bleek te zijn, zou PrO een nieuwe wethouder zoeken. Na een zorgvuldig doorlopen selectieproces werd Marjan Bastiaan de kandidaat voor PrO. Alle schijnheilige discussies in de pers laat ik even voor wat het is. Marjan heeft de ervaring, de drive en de maatschappelijk betrokken instelling om een uitstekende wethouder aan het college toe te voegen.

Maar nee, oude en rudimentaire partijpolitieke achterdocht stak de kop op. Marjan had zich wel eens kritisch uitgelaten over het raadsakkoord! Ja natuurlijk, een document zonder speerpunten en visie dat de basis is om een gemeente te besturen is ridicuul, maar dát zou nou juist in de raad worden vormgegeven.

Het mag niet zo zijn. Een zeer kundig en gedreven bestuurster werd geblokkeerd door de Holland op zijn smalst mentaliteit. PGB, AB en CDA konden zich niet in de kandidaat van PrO vinden. Dan denk ik: wie geeft jullie het recht om te oordelen? Kijk naar je eigen wethouders en de voorzitter van het college, Hans Jansen, en vraag je af: is dit het nou? Durf je volmondig ja te zeggen? Echt? Nee, dat zat er niet in, dus in geheel traditionele coalitiestijl werd een zeer kundige kandidaat wethouder afgeserveerd en wordt PrO daarmee gewantrouwd.

Wat een blamage. Wat een verlies voor de democratie, als kleine luiden hun ego belangrijker gaan vinden dat het algemeen belang. Wat een vroegtijdige dood ook van de ‘nieuwe politiek’. PGB, AB en het CDA hebben een kostbare kans voorbij laten gaan. We zullen zien wat het oplevert. Geen daadkrachtig en vernieuwend bestuur, schat ik zo in. De problemen, ingezet door het vertrek van Jan de Laat, vereiste leiders met een hoofdletter L, om de rust en kalmte te bewaren en ervoor te zorgen dat onze democratisch gekozen volksvertegenwoordigers hun werk zouden kunnen doen. Het mag niet zo zijn. Die leiders waren er niet en dat neem ik vooral PGB, AB en CDA zeer kwalijk.

Han Koopmans
Oisterwijk

Later deze week geven politici het antwoord op de vraag: Hoe nu verder?

 

Delen: