Gisteren werd op de website van Omroep Brabant een artikel geplaatst over een familiedrama in Eindhoven. Een kort bericht met de gebeurtenis van afgelopen zaterdag en vervolgens een flinke opsomming van andere gebeurtenissen in Brabant van de afgelopen jaren, met naam en toenaam en met een linkje er bij naar de artikelen van toen.

Opnieuw kippenvel

Het artikel trok de aandacht, zoals alle artikelen met een negatieve kop aandacht trekken. Het is een feit dat digitaal goed meetbaar is; het zegt iets over de betrokkenheid van onze inwoners bij onze medemens.

Bij het lezen van het verhaal kon een rilling over mijn rug niet uitblijven. Herinneringen komen terug: de blikken van mensen op straat, de indruk die het op mij heeft gemaakt. Het feit dat mijn fototoestel die avond in de tas bleef en ik nauwelijks iets uit mijn “pen” kon krijgen. Het was niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste zijn.

De prangende vraag die bij mij nog tijdens het lezen van het bewuste artikel opkwam: “Waarom zet een redactie al deze gebeurtenissen bij elkaar, met welk doel?” Er was geen eindconclusie, geen overweging en geen uitleg.

In een reactie van een lezer kwam dan ook de opmerking:

“Het draagt niets bij om die mensen met naam te noemen. De nabestaanden hebben het al moeilijk genoeg.”

Een reactie waar ik me graag bij aansluit.

 

Joris van der Pijll