Gedicht voor Janus

Herfst

De herfst begint te komen
zomaar, nooit plotseling
wij mensen proberen
de seizoenen van ons leven
te beheersen
maar zoals jij weet
tellen alle dagen
vóór de verandering van het seizoen
het zwaarst, en de uitdaging blijft
er op tijd aan te beginnen

minutieus, vol ijver en kracht
start jij vandaag …
gelijk alle anderen dagen volwaardig
aan een genietende berustende tijd
waarin alles mag…
óók nog werken
maar met mate, nog steeds
schrijvend aan ieder blad van de boom
die jou leven heeft gemaakt

uniek in zijn soort
bescheiden in aanzien
maar glanzend is de parel der wateren
de verbindingslijn vanuit jouw hart
waarmee je dit alles hebt volbracht
met een stroom van liefde…
een schittering op ieder blad

ontelbaar zijn de vertakkingen
nooit zal dit alles zomaar vervallen
volgens de cyclus der natuur, want
jij blijft iedereen welgevallen
nooit zal het ons lukken
alles te lezen of te redigeren
wat jij hebt geschreven
maar het zal verworden
tot een blijvende herinnering
aan een zeer respectabel man
die ik hierbij met ere wil waarderen

(een applaus voor Janus was hier onvermijdelijk)

altijd, altijd hoor ik je dan zeggen
altijd ga ik verder in mijn levensboek
altijd blijf ik ervan genieten
het is je natuurlijke boek van levenskracht
waaruit je zo rijkelijk geschonken hebt
en nog, aan iedereen…
het is en blijft Janus op zijn best
een boek wat niet te beschrijven valt…

oneindig is je verhaal
menselijkerwijs te gek, onwijs gaaf!
een levend monument
tussen alle Oisterwijks ‘gebladerte’…

“Er schittert een parel
tussen de Oisterwijkse letteren
puur is zijn glans
tijdloos de schittering van Zijn hand”

het ga je goed Janus
bedankt voor alles wat je al bent!!
gewoon, natuurlijk, een heel wijs man…