Heemkundekring De Kleine Meijerij staat stil bij het overlijden van Theo de Reus op 4 augustus. Hij is ongeveer 30 jaar verbonden is geweest aan de vereniging, óók als bestuurlijke secretaris. Theo is onder meer leraar geweest aan Scholengemeenschap Durendael in Oisterwijk.

Theo de Reus werd geboren op 10 februari 1933 in Zuid-Schermer (gemeente Alkmaar). Gedurende zijn 78 jaren heeft deze West-Fries zich opmerkelijk gemanifesteerd. Hij was de jongste in een gezin van tien kinderen; zijn vader dreef een zuivelfabriek in een boerderij. Na de lagere school ging hij naar het lyceum in Alkmaar . Hij was eerst vijf jaar op het seminarie in Haelen (Limburg) geweest, maar op zijn 17e hield hij het daar voor gezien. Na de gymnasiale opleiding trok hij naar de kweekschool en werd onderwijzer op een tweeklassige school in Schermerhorn. Na het behalen van zijn hoofdakte ging hij in 1959, pas getrouwd, samen met zijn vrouw Corrie zijn geluk beproeven op Curaçao. Hij behaalde de akte M.O.-Engels en na de lagere school ging hij er les geven aan de middelbare school. Al gauw bleek, dat Theo over bijzondere talenten beschikte, waarbij het organiseren van allerlei festiviteiten hem in het bloed zat. Zijn muzikale talenten kon hij ten toon spreiden in het kerkkoor aldaar.

Heemkunde trok zijn aandacht
Na ruim 21 jaar – inmiddels waren dochter Marja en zoon Leonard geboren – ging het gezinnetje terug naar Nederland. Hij ging als leraar Engels onderwijs geven ‘Durendael’ in Oisterwijk. Zijn toenmalige directeur, Leo van der Pijll, bracht hem in contact met heemkundekring De Kleine Meijerij. Hij vond het best zich zo spoedig mogelijk in het verenigingsleven te storten om optimaal deel te kunnen uitmaken van de gemeenschap.
De heemkundekring heeft Theo leren kennen als een gedreven en betrokken secretaris, die zich op zijn innemende manier vrienden wist te maken. Het organiseren van lezingen, excursies, exposities, dat werk was hem op het lijf geschreven en hij verstond het om zijn enthousiasme over te brengen op de mensen met wie en voor wie hij het deed. Bij zijn afscheid als secretaris is hem het erelidmaatschap van de heemkundekring verleend. Dat zijn leraarschap hem voldoening heeft gegeven, mocht onder meer blijken uit de jarenlange genegenheid die hij mocht ondervinden van zijn leerlingen en oud-leerlingen. Ook in Oisterwijk kon hij zijn muzikaliteit verder ontplooien: zoals in twee kerkkoren van de Petrusparochie en geruime tijd bij de operettevereniging. Hij vond verder veel afleiding in zijn volkstuin.
Theo heeft in zijn leven nogal wat fysieke tegenslagen te verwerken gekregen, maar door zijn aangeboren enthousiasme wist hij die ongemakken vaak te minimaliseren. Theo was er de man niet naar om bij de pakken te gaan neerzitten, totdat het onvermijdelijke niet langer kon uitblijven. Ook in die periode, toen het lichaam niet langer wilde, wist hij de regie in handen te houden bij het voorbereiden van zijn laatste reis. Op een bewonderenswaardige manier heeft hij zich ook in deze fase gekweten van zijn organisatorische talenten.
Namens bestuur en leden schrijft voorzitter Noud Smits: “Moge hij rusten in vrede. Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, dat zij gesterkt mogen worden door hun dankbare herinneringen aan deze fijne mens”.    

Bron: Nieuwsklok