Pastoor van Buijtenen, op 24 juli 1943 geboren te Eindhoven, begon zijn levensreis op de kerkelijke feestdag van de patroonheiliger der reizigers: Christoffel. Zijn ouders noemden hem, zonder overigens van die feestdag te weten, Christof, wat Christusdrager betekent.
Het leven van Christof zou een reis worden met vele aspecten, met vele tussenstations, met veel ontmoetingen, met veel leer-ervaringen en uiteraard met een afwisseling van ups en downs. Maar hoe danook met het besef er te zijn voor de ander die hij op zijn levensreis zou ontmoeten. Aanvankelijk dacht hij zich in het doktersvak te bekwamen en dat werd na zijn eerste schooljaren de tussenstop Nijmegen. Vrij snel verliet hij echter dat station en trad toe tot de Jezuïetenorde. Hier was voor hem sprake van een bijzondere roeping: “in Christus’ naam in de gemeenschap van en met mensen de plek markeren waar Christus staat!”

Een open gesprek
In het niets verbloemende interview dat Nieuwsklok met de jubilaris mocht hebben, omschreef deze zijn leidraad des levens als: “Je persoonlijk leven beleven in geloof, daarin groeien, aandacht hebben voor de ontwikkelingen in de wereld en zo actuele situaties of gebeurlijkheden betrekken in de verkonding. Het geloof is geen pakket waarheden, maar een zekerheid waarin men in de persoon van Christus zijn eigen weg zoekt en bewandelt en die weg ook aangeeft naar anderen!”
Vanuit die roeping is Christof van Buijtenen gaan studeren in Grave en Nijmegen en deed hij een jaar stage in Libanon. Hij studeerde verder in het Amsterdam van de roerige zestiger jaren, demonstreerde in rode trui mee tegen de Vietnamoorlog, doch werd ‘later’ kalmer en gaf zich niet meer over aan wat hij noemt de waan van de dag.

Veertig jaar geleden
In 1972 werd hij tot priester gewijd door de Haarlemse bisschop Mgr. Zwartkruis. Dat was een uiterst belangrijke doel op zijn levensreis, een stop op een hoofdstation, waarna de studiereis nog werd voortgezet naar Rome, om er de spiritualiteit te bestuderen en te zoeken naar, zoals de toen jonge priester zei, het ware leven.
De priester Christof sloot zijn studie af me een scriptie over de verschillen in de zestiende eeuw tussen Ignatius van Loyola, medeoprichter van de Jezuïetenorde en René Descartes, de Franse filosoof en grondlegger van het rationalisme. Christof zou op zijn levensreis nog meer gaan schrijven.
Na Rome koos de jubilaris voor een meer pastorale levenswandel, hoewel de Jezuïetenorde hem eerst nog een jaar liet kennis maken met Bangalore in India. “Daar ben ik de wortels van mijn eigen religieuze traditie gaan waarderen!”
Terug in Nederland bracht zijn levensreis hem als opvoedkundige in een internaat, werd hij ingezet voor bezinningswerk, verrichtte priesterlijke taken in een klooster en werd hij aangesteld als bisschoppelijk gedelegeerde voor beschouwende kloosterorden.

Het pastoraat
In 1987 werd Christof van Buijtenen pastoor te Maastricht. Over het deel van zijn levensreis dat toen begon zei hij: “De pastorale zorg voor de medemens is voor mij de vervulling van het priesterschap!”
Na 5 jaar reisde de pastoor door naar Oisterwijk, waar hij op 1 januari 1992 pastoor Theo van Dun opvolgde en waar hij wereldgeestelijke werd van het bisdom Den Bosch. In die periode zette zich in de christelijke kerken de trend voort die gaande was: vermindering van de belangstelling voor Christelijke waarden en het daarmee samenhangende teruglopen van het kerkbezoek. Pastoor van Buijtenen is de mening toegedaan dat vele factoren hier debet aan zijn, “vooral het opkomen van de welvaart in die mate dat het hart meer gewend raakt aan de buitenkant van het leven, waardoor de juiste aandacht voor de binnenkant verzwakt en dat dus ook getalsmatig die aandacht voor de kerk nog verder zal terug groeien!”

’In gebondenheid met Christus…’
In zijn nu 24-jarig pastoorschap maakte Christof van Buijtenen, hij wordt over twee maanden 68 jaar, ook tegenvallers en moeilijkheden mee. De meest actuele zijn de enigszins zijn jubileum overschaduwende strubbelingen bij de invulling en realisatie in het bisdom van de nieuwe parochiestructuren. Ook het samengaan en samenwerken in de voor de naaste toekomst voorziene parochie Oisterwijk/Moergestel brengt een groot knelpunt aan het licht. Pastoor van Buijtenen vindt het jammer en pijnlijk dat bij dit alles soms onnodige en onjuiste gebeurlijkheden worden aangedragen. Het betreft hier de keuze door de bisschop van een parochie-overkoepelende pastoor in het nieuwe bestel en de wijze waarop die keuze tot nog toe tot stand lijkt te komen. Dat alles in kerkbestuurlijk en bedienend opzicht moet veranderen is een noodzaak die Christof van Buijtenen onderkent, want het is een direct gevolg van het feit dat het aantal priesters enorm is geslonken. Hij merkt daar in zijn 40e priesterjaar tot slot over op: “Het beleidsplan voor de parochiële herindeling is al in jaren voorbereid, met inbreng van velen en dat plan gaat nu langzaamaan verwezenlijkt worden. Dat staat vast en je aanvaardt het of niet. Ik wil daarin zeker werken met volle overgave, met open hart naar alle betrokken en vanuit de leidraad in mijn levensreis: pastorale zorg hebben voor de medemens. En dat niet op basis van een versteende autoritaire kerk met weinig echte spiritualiteit, maar rekening houdend met actuele ontwikkelingen in kerk en maatschappij en vanuit een vrijheid van handelen in gebondenheid met Christus!”

Viering

Aanstaande zondag viert de Oisterwijkse Petrusparochie met Christof van Buijtenen diens 40-jarig priesterjubileum. Om 10.00 uur is er een feestelijk opgeluisterde eucharistieviering en aansluitend is er tot 14.30 uur een receptie in de pastorietuin, waarvoor het kerkbestuur alle belangstellenden van harte uitnodigt.

Foto: Joris van der Pijll

Bron: Nieuwsklok