Het is in deze tijd het ochtend ritueel van mijn zoon: Snel wassen en aankleden en dan als een speer naar beneden om te kijken of en wat er in zijn schoen zit. Om vervolgens als we naar school lopen aan de buurkindjes te vertellen wat hij die morgen heeft meegemaakt: “Zwarte Piet heeft papa’s bier opgedronken en een banaan gegeten en ik had een hele grote letter gekregen!”

Op dat moment kijkt het buurmeisje alsof ze water ziet branden en kijkt mij met grote vragende ogen aan. Ik hoor haar denken, en dan na een tijdje komt er dus heel zachtjes uit de mond van ons negen jarig buurmeisje; fluistert ze tegen mij: “Dat was jij! Sinterklaas bestaat niet, Sinterklaas is nep, het is allemaal toneel!” Als de andere kindjes een stukje doorlopen vraag ik haar: “Hoe zo, hoe weet jij dat?” “Mijn papa zegt dat Sinterklaas en alle Pieten nep zijn en dat het allemaal een toneelspel is. En papa en mama geven ons al die cadeautjes en doen ’s avonds stiekem iets in onze schoen.” “Maar beste Sandra, waarom geloof je jou vader dan wel en Sinterklaas niet?” “Omdat het mijn vader is natuurlijk!” roept ze lachend.

Ik kan het niet laten er nog een schepje bovenop te doen: “Maar jou vader heeft je negen jaar lang verteld dat Sinterklaas wel bestaat, negen jaar lang heb je hem geloofd. En al die jaren heb je Sinterklaas en zijn Pieten van dicht bij gezien, samen met hem en zijn Pieten liedjes gezongen en bij Sinterklaas op schoot gezeten. Negen jaar lang heb je cadeautjes gehad en lekkere pepernoten. En nu, na al die jaren vertelt jou vader je één keer dat het allemaal nep is en dan geloof je hem meteen? Die man die jou dus negen jaar lang zou hebben voorgelogen verteld nu ineens de waarheid?”

Sinterklaas bestaat!

Het is stil naaste me, we lopen nog een stukje door en dan ineens een twijfelende stem: “Dus jij denkt dat Sinterklaas wel bestaat?” “Ja natuurlijk, ik weet het zeker, je vader maakt een grapje! Sinterklaas bestaat!”